نوستالژی و بازنمایی گذشته در شعر امیری فیروزکوهی

نوستالژی به عنوان یکی از مفاهیم عاطفی روانی در ادبیات و شعر نقشی برجسته در بیان احساسات و عواطف انسانی دارد. در اشعار امیری فیروزکوهی نوستالژی به وضوح بازتاب دهنده حسرت، دلتنگی ها و گاه ستایش گذشته ای است که شاعر آن را منبعی از زیبایی عشق و آرامش می بیند. نوستالژی در این اشعار عمدتا در قالب یادآوری خاطرات دوران جوانی، عشق های از دست رفته، محیط های صمیمی و طبیعت دل انگیز وطن تجلی پیدا می کند. امیری با بهره گیری از زبانی ظریف، تصاویر شعری خیال انگیز و لحن حزن آلود تمنای بازگشت به گذشته را به تصویر می کشد و احساس عمیقی از دلتنگی و حسرت را در مخاطب برمی انگیزد. این پایان نامه تلاش دارد تا با بهره گیری از شیوه توصیفی-تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای، به بررسی نمودهای نوستالژی و انواع آن در اشعار امیری فیروزکوهی پرداخته و تاثیر برجسته آن بر غنای عاطفی و ساختار مفهومی اشعار وی را تحلیل کند. نتایج نشان می دهد که شعر امیری فیروزکوهی با تکرار مضامین نوستالژیک، جغرافیایی، مذهبی، عاطفی، اندیشگی و روحانی تلاشی برای بازگشت به ارزش های از دست رفته گذشته است. این حس نوستالژیک نه تنها به عنوان یک احساس شخصی و عمیق بلکه به عنوان نقدی بر جامعه مدرن و تغییرات فرهنگی نیز مطرح می شود. شعر او نشان می دهد که در مواجهه با دنیای پرتنش امروز، خاطرات و ارزش های گذشته می توانند به عنوان راهنمایی برای یافتن هویت و معنا در زندگی مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

دیوان ، اشعار امیری فیروزکوهی ، نوستالژی ، غم ، حسرت