تحولات شعر معاصر فارسی به ویژه از دهه هفتاد با شکل گیری جریانهایی همراه بوده است که هر یک نسبت تازه ای میان زبان ذهن و جهان برقرار کرده اند

تحولات شعر معاصر فارسی به ویژه از دهه هفتاد با شکل گیری جریان هایی همراه بوده است که هر یک نسبت تازه ای میان زبان، ذهن و جهان برقرار کرده اند. این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی و بر پایه مطالعه اسنادی، مبانی نظری سینرژیسم و شاخه عملی آن شعر جهانی فراگفتار با بنیان گذاری آرش آذرپیک را بررسی می کند. در این مقاله مفاهیمی چون هم تعین، جامع الاضداد، زمین مشاع و جنس سوم به عنوان ارکان این نظریه تحلیل شده و جایگاه آن در تداوم تحولات شعر معاصر تبیین می شود. یافته ها نشان می دهد که سینرژیسم با تاکید بر هم افزایی، عینیت ذهنیت و زبانیت الگویی کل نگر برای تبیین شعر معاصر ارائه می دهد، همچنین بر پایه دیدگاه بنیانگذار این نظریه متودهای نظری مرادقلی پور، جمال بیک، آریاپورفریاد و فرزاد میراحمدی - که آثار و بیانیه های آنان سال ها پس از مکتوب شدن بیانیه های شعر فراگفتار منتشر شده است در امتداد گفتمان سینرژیسم، شعر فراگفتار و فراشعر قرار دارند.

کلیدواژه ها:

سینرژیسم ، شعر جهانی فراگفتار ، شعر دهه هفتاد ، عینیت ذهنیت ، زبانیت ، ابر سوژه