بررسی نقش واسطه ای تنظیم هیجان در رابطه بین سبک های دلبستگی و علائم اختلال شخصیت مرزی در مراجعین کلینیک های روانشناسی شهر کرمان

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای تنظیم هیجان (شامل راهبرد سازگارانه ارزیابی مجدد شناختی و راهبرد ناسازگارانه سرکوبی بیان) در رابطه بین سبک های دلبستگی (ایمن، اجتنابی و دوسوگرا) و علائم اختلال شخصیت مرزی انجام شد. روش: این پژوهش توصیفی-همبستگی بر روی ۲۹۳ نفر از مراجعین کلینیک های روانشناسی شهر کرمان در نیمسال دوم سال ۱۴۰۴ انجام شد که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسالان (RAAS)، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ) و پرسشنامه شخصیت مرزی (BPI) پاسخ دادند. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون سلسله مراتبی به همراه آزمون سوبل در نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سبک دلبستگی ایمن با علائم اختلال شخصیت مرزی رابطه منفی و معنادار (۵۴/۰-r=) و سبک های دلبستگی اجتنابی (۴۶/۰r=) و دوسوگرا (۶۲/۰r=) با آن رابطه مثبت و معنادار داشتند (۰۱/۰>p). هر دو راهبرد تنظیم هیجان نقش واسطه ای جزئی اما معناداری ایفا کردند (۰۱/۰>p). نسبت اثر غیرمستقیم به اثر کل برای ارزیابی مجدد شناختی در دلبستگی ایمن ۴۸ درصد، در دلبستگی اجتنابی ۲۶ درصد و در دلبستگی دوسوگرا ۳۹ درصد، و برای سرکوبی بیان به ترتیب ۳۵، ۳۷ و ۴۲ درصد بود. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد که سبک های دلبستگی ناایمن از طریق تضعیف راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان (ارزیابی مجدد شناختی) و تقویت راهبردهای ناسازگارانه (سرکوبی بیان) به افزایش علائم اختلال شخصیت مرزی منجر می شوند. بنابراین، مداخلات درمانی برای این جمعیت باید به طور همزمان به تاریخچه دلبستگی و آموزش مهارت های تنظیم هیجان توجه داشته باشند.

کلیدواژه ها:

اختلال شخصیت مرزی ، سبک های دلبستگی ، تنظیم هیجان ، ارزیابی مجدد شناختی ، سرکوبی بیان ، مراجعین کلینیک های روانشناسی