تاثیر “فابینگ” (Phubbing) یا بی اعتنایی همسران به یکدیگر در حضور گوشی های هوشمند بر کیفیت دلبستگی و صمیمیت زناشویی

نفوذ همه جانبه فناوری های نوین و ظهور پدیده «فابینگ»، مرزهای تعاملات سنتی زوجین را با چالش های جدی مواجه کرده است؛ از این رو، پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش فابینگ در پیش بینی صمیمیت زناشویی و کیفیت دلبستگی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی است که بر روی جامعه آماری زوجین شهر یزد در سال ۱۴۰۳ انجام گرفت. حجم نمونه شامل ۴۰۰ نفر (۲۰۰ زوج) بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به مقیاس عمومی فابینگ (GPP-Scale)، پرسشنامه صمیمیت زناشویی (MIS) و مقیاس دلبستگی بزرگسال (AAS) پاسخ دادند. یافته های حاصل از تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که فابینگ به طور معناداری ۸/۳۲ درصد از واریانس متغیرهای وابسته را تبیین می کند (R۲=۰.۳۲۸) و تاثیر منفی و معناداری بر صمیمیت زناشویی (β=۰.۴۸۳-) و کیفیت دلبستگی (β=۰.۳۹۲-) دارد (P<۰.۰۰۱). نتایج حاکی از آن است که رفتارهای فابینگ با ایجاد وضعیت «حضور غایب» و «طرد اجتماعی ظریف»، ریتم تعاملی زوجین را مختل کرده و با کاهش پاسخگویی همدلانه، منجر به فرسایش صمیمیت و سوق دادن کیفیت دلبستگی از حالت ایمن به ناامن می شود؛ لذا ضرورت دارد مشاوران خانواده، آموزش بهداشت دیجیتال را به عنوان مولفه ای کلیدی در ارتقای سلامت روابط زوجین مدنظر قرار دهند.

کلیدواژه ها:

فابینگ ، صمیمیت زناشویی ، کیفیت دلبستگی ، تکنوفرنس ، گوشی های هوشمند