تحلیل اثرات افسردگی و شفقت به خود بر طلاق عاطفی در زوجین (مورد مطالعه: زوجین شهر یزد)

روابط زناشویی سالم و پایدار از مهم ترین عوامل حفظ انسجام خانواده و سلامت روانی اعضای آن محسوب می شود، با این حال پدیده طلاق عاطفی در سال های اخیر به یکی از چالش های مهم روابط زوجین تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل اثرات افسردگی و شفقت به خود بر طلاق عاطفی در زوجین شهر یزد انجام شد. روش اجرای پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر یزد در سال ۱۴۰۴ بود که ۱۱۵ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس طلاق عاطفی گاتمن، پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و مقیاس شفقت به خود نف استفاده شد. داده ها با استفاده از روش رگرسیون چندگانه همزمان و با کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد، مدل رگرسیونی از برازش مناسبی برخوردار است و متغیرهای افسردگی و شفقت خود درمجموع توانستند حدود ۳۶ درصد از واریانس طلاق عاطفی را تبیین کنند. همچنین نتایج ضرایب رگرسیون نشان داد افسردگی تاثیر مثبت و معناداری بر طلاق عاطفی دارد، درحالی که شفقت به خود تاثیر منفی و معناداری بر آن دارد. به عبارت دیگر، افزایش سطح افسردگی در زوجین با افزایش طلاق عاطفی همراه است، در حالی که افزایش شفقت به خود می تواند با کاهش فاصله عاطفی در روابط زناشویی مرتبط باشد. بر اساس یافته های پژوهش، توجه به متغیرهای روان شناختی فردی به ویژه افسردگی و شفقت به خود می تواند در برنامه های مشاوره خانواده و مداخلات پیشگیرانه در جهت کاهش طلاق عاطفی و بهبود کیفیت روابط زناشویی نقش موثری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

طلاق عاطفی ، افسردگی ، شفقت به خود ، روابط زناشویی ، زوجین