بازنمایی بحران هویت فردی در روایت های تاریخ مند آثار رضا جولایی

این پژوهش به بررسی چگونگی بازنمایی بحران هویت فردی در روایت های تاریخ مند آثار رضا جولایی می پردازد. مسئله اصلی تحقیق آن است که روایت داستانی چگونه در پیوند با تاریخ و حافظه جمعی، به سازوکاری برای بازنمایی ناپایداری و گسست هویت فردی تبدیل می شود. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش تحلیلی– توصیفی و مبتنی بر خوانش دقیق متن های داستانی، به بررسی ساختار روایت، شیوه شخصیت پردازی، تعلیق زمانی و کارکرد زبان در روایت های منتخب می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که شخصیت های این روایت ها غالبا در وضعیتی میان گذشته و اکنون قرار می گیرند و ناتوانی آنان در ایجاد پیوستگی میان تجربه زیسته، حافظه تاریخی و کنش فردی، به شکل گیری و تعمیق بحران هویت می انجامد. تعلیق تاریخی، بازگشت های مکرر به گذشته، سکوت های روایی و ایجاز زبانی، از مهم ترین شگردهایی هستند که در بازنمایی این وضعیت نقش تعیین کننده دارند. نتایج تحقیق نشان می دهد که بحران هویت در آثار مورد بررسی صرفا یک مضمون روایی نیست، بلکه در لایه های ساختاری و زبانی روایت تنیده شده و به عاملی موثر در شکل دهی منطق روایت تبدیل می شود. از این منظر، ادبیات داستانی معاصر ایران، به ویژه روایت های تاریخ مند، ظرفیت بالایی برای بازاندیشی نسبت فرد با تاریخ و مسئله هویت فردی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

بحران هویت ، روایت تاریخ مند ، شخصیت پردازی ، ادبیات داستانی معاصر ، رضا جولایی