رابطه تجارب آسیب زای دوران کودکی با گرایش به رفتارهای پرخطر با میانجی گری تنظیم هیجان و ناگویی هیجان در دانشجویان علوم پزشکی آزاد تبریز

هدف: این پژوهش با هدف بررسی رابطه تجارب آسیب زای دوران کودکی با گرایش به رفتارهای پرخطر با میانجی گری تنظیم هیجان و ناگویی هیجانی در دانشجویان علوم پزشکی آزاد تبریز در سال ۱۴۰۴ انجام شد. روش: روش تحقیق این مطالعه، پیمایشی - توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی به تعداد ۵۰۰۰ نفر بود. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی مورگان، تعداد ۳۵۸ نفر از دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تبریز انتخاب شدند. روش نمونه گیری در این پژوهش، نمونه گیری در دسترس از دانشجویان پرستاری، پزشکی و مامایی بود و پرسشنامه های رفتارهای پرخطر (IARS)، پرسشنامه آسیب ها و ترومای دوران کودکی (CTQ)، پرسشنامه آلکسی تایمیا و پرسشنامه تنظیم هیجان گروس و جان (۲۰۰۲) را تکمیل کردند. داده های بدست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ و نرم افزار اسمارت PLS۳ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که بین تنظیم هیجان سرکوبی با گرایش به رفتارهای پرخطر رابطه مثبت وجود دارد (p<۰.۰۵)، بین تنظیم هیجان ارزیابی مجدد با گرایش به رفتارهای پرخطر رابطه وجود دارد، بین ناگویی هیجان با گرایش به رفتارهای پرخطر رابطه مثبت وجود دارد (p<۰.۰۵)، بین تجارب آسیب زای دوران کودکی با سرکوبی هیجان رابطه مثبت وجود دارد (p<۰.۰۵)، بین تجارب آسیب زای دوران کودکی با ارزیابی مجدد هیجان رابطه مثبت وجود دارد (p<۰.۰۵)، بین تجارب آسیب زای دوران کودکی با ناگویی هیجان رابطه مثبت وجود دارد (p<۰.۰۵)، سرکوبی هیجان در رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی با گرایش به رفتارهای پرخطر نقش میانجی گری دارد (p<۰.۰۵)، ارزیابی مجدد در رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی با گرایش به رفتارهای پرخطر نقش میانجی گری دارد، ناگویی هیجان در رابطه بین تجارب آسیب زای دوران کودکی با گرایش به رفتارهای پرخطر نقش میانجی گری دارد (p<۰.۰۵). نتایج پژوهش می تواند در راستای کاهش رفتارهای پرخطر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تجارب آسیب زای دوران کودکی ، گرایش به رفتارهای پرخطر ، تنظیم هیجان ، ناگویی هیجانی ، دانشجویان