مسولیت دولت میزبان در قبال پناهجویان و تکالیف پناهندگان نسبت به دولت میزبان

پناهندگی یک نوع حمایت بین المللی است که به فرد پناهجو توسط دولت ها داده می شود. این حق به اشخاص و پناهجویانی اعطا می شود که ترس موجه از بازگشت به کشور متبوع خود دارند و در کشور خود تحت تعقیب هستند. دولت های مختلف با الحاق به کنوانسیون ۱۹۵۱ و پروتکل الحاقی ۱۹۶۷ و عدم خروج از آن، از نظر بین المللی خود را موظف به پذیرش پناهندگان و رعایت حقوق ایشان در جامعه خود با در نظر گرفتن اصل حاکمیت ملی می دانند. پناهجویان و پناهندگان اغلب افرادی هستند که علی رغم میل باطنی، بنابر اعلامیه جهانی حقوق بشر، به دلایل نژادی یا مذهبی یا عضویت در گروه های سیاسی یا اجتماعی، وضعیت خطرناکی را تجربه کرده و از کشور محل اقامت یا متبوع خود فرار کرده و به کشورهای دیگر پناه می برند. در کنار همه هزینه هایی که برای کشور میزبان پناهجو و پذیرنده پناهنده تحمیل می شود، این کشورها دارای مسئولیت ها و وظایفی در قبال پناهندگان بر اساس میثاق های حقوق بشری و بین المللی و اصول اخلاقی هستند و در مقابل پناهندگان به عنوان اصلی ترین وظیفه بایستی به قوانین و مقررات کشور میزبان احترام بگذارند. این تعامل متقابل میان دولت میزبان و پناهندگان می تواند به تقویت روابط اجتماعی و فرهنگی کمک کند و به ایجاد جامعه ای پایدار و همزیستی مسالمت آمیز منجر شود. در هر حال هدف از نوشتار این پژوهش بررسی مسولیت های قانونی و اخلاقی دولت میزبان در قبال پناهجویان و و همچنین کنکاش تکالیف پناهندگان در جامعه میزبان است.

کلیدواژه ها:

پناهندگی ، مسولیت دولت ، تکالیف پناهندگان ، پناهجویان ، حاکمیت سرزمینی ، همزیستی مسالمت آمیز