نقش تعامل انسان و ماشین در تحول روایت های دیجیتال

تحول تعامل انسان و ماشین، تنها به تغییر شیوه ارتباط با فناوری محدود نمی شود، بلکه با دگرگون کردن نقش انسان در محیط دیجیتال، امکان شکل گیری ساختارهای روایی جدید و مشارکتی را فراهم کرده است. این پژوهش با هدف بررسی نقش تعامل انسان و ماشین در تحول روایت های دیجیتال در ابتدا مفاهیمی مانند کنش و تعامل انسان و ماشین، تعامل انسان و رایانه و رابط کاربری را تبیین می کند سپس به روایت های تعاملی دیجیتال در نسبت با آن ها می پردازد که از طریق آن نقش مفاهیمی مانند کنش و رابط کاربری در شکل گیری روایت های دیجیتال مشخص شده است. مبانی نظری پژوهش مبتنی بر آرا متفکرین مرتبط با این حوزه مانند ساچمن و دوریش و رایان و سایر متفکرین مرتبط است و داده هایی که از طریق منابع کتابخانه ای گردآوری شده اند با شیوه توصیفی تحلیلی تبیین شده اند که از خلال آن یافته های حاصل از این پژوهش به دست آمده که نشان می دهد که در روایت های دیجیتال، تعامل نه عنصری بیرونی نسبت به روایت، بلکه بخشی از سازوکار شکل گیری آن است. به گونه ای که روایت می تواند در فرایند کنش متقابل میان کاربر و سیستم، و در نسبت با ساختارهای محاسباتی و رابط کاربری شکل بگیرد، تغییر کند و مسیرهای متفاوتی بیابد. بنابراین تحول روایت دیجیتال را می توان نه صرفا نتیجه دیجیتالی شدن روایت، بلکه حاصل تغییر در مناسبات میان انسان، ماشین، رابط و کنش روایی دانست. بر همین اساس، رابط کاربری نیز از سطح یک ابزار بصری برای دسترسی به محتوا فراتر رفته و به فضایی تبدیل شده است که امکان های کنش، انتخاب و مشارکت در روایت را سازمان دهی می کند و خود بخشی از مکانیزم و فرآیند تجربه روایی است.

کلیدواژه ها:

رابط کاربری ، روایت تعاملی ، روایت دیجیتال ، تعامل انسان و ماشین ، تعامل انسان و رایانه