نقش گزارشگری ESG در افزایش شفافیت مالی و توسعه پایدار شرکت ها

در دهه های اخیر، تحول در انتظارات ذی نفعان از بنگاه های اقتصادی موجب شده است که ارزیابی عملکرد شرکت ها صرفا بر پایه شاخص های مالی سنتی کافی نباشد. در این چارچوب، گزارشگری ESG که سه بعد محیط زیستی، اجتماعی و حاکمیت شرکتی را پوشش می دهد، به یکی از مهم ترین ابزارهای افشای اطلاعات غیرمالی و مکمل گزارشگری مالی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی، به بررسی نقش گزارشگری ESG در افزایش شفافیت مالی و توسعه پایدار شرکت ها می پردازد. روش گردآوری داده ها کتابخانه ای و اسنادی بوده و تحلیل بر مبنای مطالعات نظری، یافته های تجربی و چارچوب های بین المللی گزارشگری پایداری انجام شده است. نتایج نشان می دهد گزارشگری ESG از طریق کاهش عدم تقارن اطلاعاتی، تقویت پاسخ گویی مدیریتی، بهبود کیفیت افشا، افزایش اعتماد سرمایه گذاران و ارتقای نظام حاکمیت شرکتی، می تواند شفافیت مالی شرکت ها را افزایش دهد. همچنین این نوع گزارشگری با هدایت بنگاه ها به سوی مدیریت ریسک های محیطی و اجتماعی، بهبود مشروعیت سازمانی، تسهیل دسترسی به سرمایه، ارتقای مزیت رقابتی و تقویت تاب آوری بنگاه، زمینه ساز توسعه پایدار شرکت هاست. با وجود این، چالش هایی مانند نبود استانداردهای یکپارچه، ناهمگنی شاخص ها، خطر سبزشویی، ضعف قابلیت اتکای اطلاعات و هزینه های اجرایی مانع اثربخشی کامل این گزارشگری است. بر این اساس، مقاله پیشنهاد می کند شرکت ها، نهادهای ناظر و حرفه حسابداری با حرکت به سمت استانداردسازی، اطمینان بخشی مستقل و یکپارچه سازی گزارشگری مالی و پایداری، کیفیت و کارایی گزارشگری ESG را ارتقا دهند.

کلیدواژه ها:

گزارشگری ESG ، شفافیت مالی ، توسعه پایدار ، افشای اطلاعات ، حاکمیت شرکتی ، پایداری شرکتی