تخمین مدل بازده حدی سهام و ریسک نقدینگی شرکتهای بورسی با تاکید بر اندازه شرکت، اهرم مالی و کیفیت اقلام تعهدی در بین سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳

پژوهش حاضر با هدف تخمین مدل بازده حدی سهام و ریسک نقدینگی شرکتهای بورسی با تاکید بر اندازه شرکت، اهرم مالی و کیفیت اقلام تعهدی انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی–تحلیلی و از نوع پس رویدادی بوده و داده های مربوط به سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳ را مورد بررسی قرار داده است. برای سنجش ریسک نقدشوندگی از مدل های مبتنی بر مطالعات پاستور و استامباگ (۲۰۰۳)، آچاریا و پدرسون (۲۰۰۵) و سدکا (۲۰۰۶) و برای محاسبه بازده حدی از بازده های غیرعادی سهام استفاده شده است. داده های پژوهش با استفاده از روش داده های تابلویی پویا و به کمک تخمین زننده گشتاورهای تعمیم یافته (GMM) و آزمون های آرلانو–باند و سارگان تحلیل گردیده اند. نتایج آزمون های پایایی و هم انباشتگی نشان داد که تمامی متغیرها پایا و بین آن ها رابطه بلندمدت وجود دارد. یافته های حاصل از تخمین مدل ها بیانگر آن است که ریسک نقدشوندگی و بازده حدی هر دو دارای پویایی بوده و با وقفه های خود رابطه مثبت معناداری دارند. تفاوت ارزش بازار و خالص ارزش دارایی ها تاثیر مثبت و معناداری بر هر دو متغیر وابسته دارد، در حالی که کیفیت محیط اطلاعات حسابداری اثر منفی و معناداری بر ریسک نقدشوندگی و بازده حدی نشان می دهد. همچنین اندازه شرکت با هر دو متغیر رابطه منفی و معناداری دارد، به این معنا که شرکت های بزرگ تر از ریسک نقدشوندگی و بازده های حدی کمتری برخوردارند. اهرم مالی نیز اثری منفی بر بازده حدی و اثری مثبت بر ریسک نقدشوندگی داشته است. آزمون سارگان نشان داد ابزارهای مورد استفاده معتبر بوده و نتایج آزمون آرلانو–باند نیز عدم وجود خودهمبستگی مرتبه دوم در جملات خطا را تایید کرد. در مجموع یافته ها حاکی از آن است که ویژگی های ساختاری و کیفی شرکت ها نقش تعیین کننده ای در میزان ریسک نقدشوندگی و بازده های حدی آن ها دارند و توجه به این عوامل می تواند در تصمیم گیری سرمایه گذاران و مدیران مالی برای مدیریت ریسک و بهبود کارایی بازار سرمایه موثر باشد.

کلیدواژه ها:

بازده حدی سهام ، ریسک نقدشوندگی ، اندازه شرکت ، اهرم مالی ، کیفیت محیط اطلاعات حسابداری