بررسی رابطه هوش مصنوعی و خلاقیت دیجیتال در فرآیند یادگیری دانش آموزان

پیشرفت های شگرف در حوزه هوش مصنوعی، پارادایم های سنتی آموزش را با چالشی جدی و در عین حال فرصتی بی نظیر روبه رو کرده است. مقاله حاضر به بررسی رابطه چندوجهی میان هوش مصنوعی و خلاقیت دیجیتال در فرآیند یادگیری دانش آموزان می پردازد. پرسش محوری این است که آیا هوش مصنوعی به عنوان کاتالیزوری برای شکوفایی خلاقیت انسانی عمل می کند یا موجب یکسان سازی خلاقیت و کاهش استقلال فکری می شود؟ این پژوهش با رویکردی تحلیلی-مروری نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند با ایفای نقش «هم سازگر»، موانع مهارتی و فنی را از پیش پای دانش آموز برداشته و او را بر سطوح عالی تر تفکر متمرکز سازد. با این حال، یافته ها هشدار می دهند که اتکای افراطی به خروجی های الگوریتمی بدون تفکر انتقادی، ممکن است به «یکسان سازی خلاقیت» و رکود قوای تخیل منجر شود. اثربخشی ابزارهای هوش مصنوعی بر خلاقیت دانش آموزان به شدت به چارچوب آموزشی، راهنمایی معلم، طراحی وظایف و سطح مهارتی دانش آموزان وابسته است. مقاله در پایان پیشنهاد می دهد که سواد دیجیتال و تفکر الگوریتمی باید به بخشی جدایی ناپذیر از برنامه های درسی تبدیل شود تا دانش آموزانی تربیت شوند که نه تنها مصرف کننده، بلکه معماران خلاق در دنیای مبتنی بر هوش مصنوعی باشند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش مصنوعی ، خلاقیت دیجیتال ، یادگیری دانش آموزان.