بررسی ارتباط بین کاربرد ابزارهای هوش مصنوعی و توانایی استدلال منطقی در دانش آموزان

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های تحول آفرین قرن بیست ویکم، جایگاه خود را در نظام های آموزشی گشوده و پرسش های بنیادینی درباره تاثیر آن بر فرآیندهای شناختی یادگیرندگان برانگیخته است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی‑تحلیلی به بررسی رابطه میان کاربرد ابزارهای هوش مصنوعی و توانایی استدلال منطقی در دانش آموزان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی به طور هم زمان دارای ظرفیت های تقویتی و تهدیدهای تضعیف کننده برای استدلال منطقی است. استفاده هدایت شده و هدفمند از این ابزارها با طراحی آموزشی مناسب، بازخورد فوری و رویکردهای پرسش گری سقراطی می تواند به تقویت مهارت های تحلیلی، حل مسئله و تفکر انتقادی بینجامد؛ در مقابل، استفاده ناآگاهانه، افراطی و بدون راهبرد از آن ها ممکن است به وابستگی فکری، کاهش تلاش ذهنی و تضعیف توانایی ارزیابی و قضاوت منطقی منجر شود. نقش معلم به عنوان هدایت گر و طراح یادگیری، عامل کلیدی در تعیین جهت گیری این تاثیر دوگانه است. مقاله با تاکید بر ضرورت بازطراحی نقش های آموزشی در عصر هوش مصنوعی و ارائه رهنمودهایی برای استفاده موثر و آگاهانه از این فناوری به نتیجه گیری می پردازد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش مصنوعی ، استدلال منطقی ، تفکر انتقادی ، دانش آموزان.