بررسی اثربخشی الگوی کلاس معکوس در ارتقای تفکر انتقادی و مهارت حل مسئله

هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی الگوی کلاس معکوس در ارتقای تفکر انتقادی و مهارت حل مسئله در دانش آموزان دوره متوسطه بود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ده جلسه با الگوی کلاس معکوس و گروه گواه به شیوه سنتی آموزش دیدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه تفکر انتقادی کالیفرنیا (CCTDI) فاسیونه (۱۹۹۲) و پرسشنامه حل مسئله هپنر (۱۹۸۸) بود. روایی ابزارها توسط صاحب نظران و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ (به ترتیب ۰/۸۷ و ۰/۸۴) تایید شد. داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و آزمون تی تک نمونه ای تحلیل شدند. نتایج نشان داد که الگوی کلاس معکوس به طور معناداری موجب ارتقای گرایش های تفکر انتقادی و مهارت های حل مسئله دانش آموزان شد (p < ۰/۰۵). این یافته ها حاکی از آن است که الگوی کلاس معکوس به عنوان یک رویکرد فعال و دانش آموزمحور، می تواند به عنوان راهبردی اثربخش در توسعه مهارت های تفکر سطح بالا در محیط های یادگیری به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: کلاس معکوس ، تفکر انتقادی ، مهارت حل مسئله ، یادگیری فعال ، آموزش دانش آموزمحور