اثرات هوش مصنوعی با مهارت استدلال بر توانایی های شناختی و فراشناختی دانش آموزان

پیشرفت سریع هوش مصنوعی مولد، به ویژه مدل های زبانی بزرگ، فرصت ها و چالش های بی سابقه ای را در حوزه آموزش پدید آورده است. نسل جدید این ابزارها، که به مهارت «استدلال» مجهز هستند، صرفا به تولید پاسخ نمی پردازند، بلکه گام های منطقی خود را به نمایش می گذارند. این مقاله به بررسی اثرات این نوع از هوش مصنوعی بر رشد مهارت های تفکر انتقادی، فراشناخت و استقلال شناختی دانش آموزان می پردازد. یافته های پژوهش های اخیر نشان می دهد که هنگامی که از این ابزارها به عنوان «شریک استدلالی» و نه «جانشین تفکر» استفاده شود، می توانند با شفاف سازی فرایند حل مسئله و ارائه بازخورد هدفمند، به بهبود عملکرد دانش آموزان در حل مسئله و تفکر انتقادی بینجامند . بااین حال، استفاده نادرست از این ابزارها، به ویژه اتکای بی نقد به پاسخ های تولیدی، خطر ایجاد «وابستگی شناختی» و تضعیف توانایی استدلال مستقل را به دنبال دارد . مقاله با تاکید بر نقش حیاتی معلم در واسطه گری و طراحی فعالیت های آموزشی هدفمند، بر لزوم پرورش «سواد هوش مصنوعی» در کنار مهارت های تفکر نقادانه به عنوان هدفی اساسی در نظام آموزشی آینده نتیجه گیری می کند..

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش مصنوعی ، استدال ، دانش آموزان.