نقش آموزش و پرورش و مدرسه در بهبود خلاقیت و توانایی های دانشآموزان

خلاقیت به عنوان یکی از مهارتهای اساسی قرن بیست و یکم، نقشی محوری در موفقیت فردی و اجتماعی دانش آموزان ایفا میکند. نظامهای آموزشی سنتی با تاکید بر حفظیات و پاسخ های قالبی، اغلب این توانایی را سرکوب میکنند. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش آموزش و پرورش و مدرسه در پرورش خلاقیت میپردازد. یافتهها نشان میدهد که خلاقیت یک توانایی اکتسابی است و مدرسه با ایجاد محیط باز، استفاده از روشهای تدریس فعال (مانند پروژهمحوری و حل مسئله)، بازطراحی فضاهای فیزیکی، توانمندسازی معلمان و تغییر نظام ارزشیابی، میتواند به طور موثر خلاقیت دانشآموزان را شکوفا کند. همچنین، نتایج پژوهشهای داخلی و خارجی حاکی از آن است که مدارسی که رویکرد انسانگرایانه و انعطافپذیر دارند، دانشآموزانی پرسشگر، جسور و نوآور تربیت میکنند. در نهایت، مقاله پیشنهادهایی برای تحول در سیاستهای آموزشی و اجرایی به منظور خروج از وضعیت موجود و حرکت به سوی مدرسهای خلاق ارائه میدهد.واژگان کلیدی: مدرسه،خلاقیت، دانش آموزان.