مدیریت بحران های رفتاری بدون نیاز به حضور والدین

بحران های رفتاری در کودکان و نوجوانان، به ویژه در محیط های آموزشی و مراقبتی، یکی از چالش های عمده ی نظام های تربیتی و سلامت روان به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی الگویی برای مدیریت بحران های رفتاری دانش آموزان بدون نیاز به حضور فیزیکی والدین انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی بود. جامعه ی آماری پژوهش را کلیه ی معلمان، مشاوران مدارس و مربیان مراکز مشاوره ی آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ تشکیل دادند که از میان آن ها ۲۸۰ نفر به روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه ی محقق ساخته ی ۴۲ سوالی بود که بر اساس مبانی نظری و پیشینه ی پژوهشی تدوین و روایی آن به وسیله ی ۱۲ نفر از متخصصان حوزه ی روان شناسی تربیتی و مشاوره مورد تایید قرار گرفت (CVI = ۰.۸۷، CVR = ۰.۷۹) و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۹۲ به دست آمد. یافته های پژوهش نشان داد که مولفه های مدیریت بحران های رفتاری شامل پیشگیری، مداخله ی فوری، ثبات هیجانی مراقبان، مهارت های ارتباطی و پیگیری پس از بحران از دیدگاه متخصصان از اهمیت بالایی برخوردارند و در تمامی مولفه ها، میانگین نمره ها به طور معناداری بالاتر از حد متوسط بود (p < ۰.۰۰۱). نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که معلمان و مشاوران بر ضرورت آموزش مهارت های مدیریت بحران های رفتاری به عنوان یک راهبرد کلیدی برای کاهش وابستگی به حضور والدین در محیط مدرسه تاکید دارند. بحث و نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، می توان با طراحی برنامه های آموزشی هدفمند برای معلمان و مشاوران، زمینه ی ارتقای توانمندی آنان در مدیریت بحران های رفتاری دانش آموزان را بدون نیاز به حضور والدین فراهم ساخت.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: مدیریت بحران ، بحران های رفتاری ، والدین ، معلمان ، مشاوران مدارس ، مهارت های تربیتی