مقایسه اثربخشی روش های سنتی و نوین تدریس در یادگیری پایدار

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی روش های سنتی و نوین تدریس در تحقق یادگیری پایدار در میان دانش آموزان دوره متوسطه انجام شده است. در شرایطی که نظام های آموزشی جهان با چالش های بنیادینی همچون تغییرات سریع علمی، انفجار اطلاعات، و نیاز به پرورش شایستگی های قرن بیست ویکم مواجه هستند، انتخاب رویکرد تدریس مناسب اهمیتی راهبردی یافته است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ به تعداد ۲۸۵۴۰۰ نفر بود که از میان آن ها با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری طبقه ای خوشه ای تصادفی، ۳۸۴ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ۴۲ گویه ای بر پایه طیف پنج درج های لیکرت بود که روایی آن از طریق روایی محتوایی با نظر ۱۲ تن از استادان و متخصصان حوزه برنامه درسی و روش های تدریس و تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی (KMO = ۰.۹۱، آزمون بارتلت معنادار در سطح ۰.۰۰۱) تایید شد. پایایی ابزار با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ برابر با ۰.۹۴ و ضریب پایایی ترکیبی ۰.۹۲ به دست آمد. یافته های پژوهش نشان داد که بین میانگین نمرات یادگیری پایدار دانش آموزان در دو گروه آموزش دیده با روش های سنتی و روش های نوین تفاوت معناداری وجود دارد (p<۰.۰۰۱). به طوری که روش های نوین تدریس شامل یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله، کلاس معکوس، و آموزش ترکیبی در مقایسه با روش های سنتی سخنرانی محور، اثربخشی بیشتری در ایجاد یادگیری پایدار داشته اند. همچنین، متغیرهایی نظیر سبک یادگیری دانش آموزان، انگیزش تحصیلی، و سواد دیجیتال به عنوان متغیرهای تعدیل گر در رابطه میان روش تدریس و یادگیری پایدار عمل کرده اند. نتایج این پژوهش می تواند راهنمای عمل برای برنامه ریزان درسی، مدیران مدارس، و معلمان در جهت بازطراحی فرآیند یاددهی-یادگیری و حرکت به سمت الگوهای فعال تدریس باشد.واژگان کلیدی: روش های سنتی تدریس، روش های نوین تدریس، یادگیری پایدار، یادگیری فعال، دوره متوسطه