تحلیل جایگاه فناوری های نوین آموزشی درتحقق اهداف برنامه درسی سند تحول بنیادین

هدف از پژوهش حاضر، تحلیل جایگاه فناوری های نوین آموزشی در تحقق اهداف برنامه درسی سند تحول بنیادین آموزش و پرورش است تا نقش ابزارهای فناورانه در ارتقای ساحت های شش گانه تربیتی تبیین گردد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و شیوه اجرا، یک مطالعه توصیفی–تحلیلی بر پایه رویکرد کیفی است که روند آن با گردآوری داده ها از طریق مطالعه اسناد بالادستی، منابع کتابخانه ای و پژوهش های پیشین پیرامون تحول دیجیتال در آموزش شکل گرفته است. جامعه پژوهش شامل متن سند تحول بنیادین، برنامه درسی ملی و ادبیات نظری مرتبط با فناوری های آموزشی نوین (از جمله واقعیت مجازی، هوش مصنوعی و سامانه های یادگیری تعاملی) بوده و شیوه نمونه گیری به صورت هدفمند اسنادی انجام شده است. برای بررسی داده ها از مدل تحلیل محتوای کیفی و تحلیل مضمون (تماتیک) بهره گرفته شد تا مولفه های فناورانه با اهداف تربیتی و ساحت های شش گانه انطباق داده شوند. نتایج تحلیل نشان داد که ادغام هدفمند فناوری های نوین، تحقق چرخش های تحول آفرین سند به ویژه حرکت از حافظه محوری به سمت یادگیری فعال، مساله محور و پژوهش محور را به طور چشمگیری شتاب می بخشد. یافته ها حاکی از آن است که فناوری های نوین بیشترین اثربخشی را در تحقق اهداف «ساحت علمی و فناورانه»، «ساحت زیستی و بدنی» از طریق شبیه سازها و «ساحت زیبایی شناختی و هنری» با ابزارهای چندرسانه ای دارا هستند؛ هرچند تحقق کامل این اهداف مستلزم بازطراحی برنامه های درسی متناسب با بستر دیجیتال، ارتقای شایستگی های معلمان و توسعه زیرساخت های عادلانه آموزشی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: فناوری های نوین آموزشی ، سند تحول بنیادین ، برنامه درسی ملی ، ساحت های تربیتی ، یادگیری تعاملی ، تحلیل محتوا.