سنجش اثر ایجاد جو ایمنی روانی توسط معلمان بر ریسک پذیری علمی و خلاقیت دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف سنجش اثر ایجاد جو ایمنی روانی توسط معلمان بر ریسک پذیری علمی و خلاقیت دانش آموزان انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش گردآوری داده ها، توصیفی–همبستگی از نوع مدل سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه بود که نمونه ای متشکل از ۳۲۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد ایمنی روانی ادراکشده، ریسک پذیری علمی و خلاقیت بود که روایی صوری، سازه و پایایی آن ها با ضرایب آلفای کرونباخ مورد تایید قرار گرفت. به منظور تحلیل داده ها و ارزیابی فرضیه ها، از روش های آمار توصیفی و مدل تحلیل معادلات ساختاری (SEM) با بهره گیری از نرم افزارهای آماری استفاده شد. یافته های حاصل از مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که جو ایمنی روانی ایجادشده توسط معلمان اثر مثبت، مستقیم و معناداری بر ریسک پذیری علمی دانش آموزان دارد ($p < ۰.۰۵$). همچنین نتایج حاکی از آن بود که ایمنی روانی به صورت مستقیم و نیز به صورت غیرمستقیم با میانجی گری ریسک پذیری علمی، بر افزایش خلاقیت دانش آموزان تاثیر معناداری می گذارد. به طور کلی، فضایی که در آن دانش آموز از قضاوت منفی، تمسخر و تنبیه ناشی از اشتباهات علمی واهمه ای نداشته باشد، بستر مناسبی برای ایده پردازی، پرسشگری و نوآوری آموزشی فراهم می آورد. بر اساس نتایج، آموزش مهارت های ایجاد جو حمایتی و پذیرای اشتباه به معلمان نقشی کلیدی در ارتقای توانایی های نوآورانه یادگیرندگان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ایمنی روانی ، رفتار معلم ، ریسک پذیری علمی ، خلاقیت دانش آموزان ، محیط یادگیری.