از آسیب روانی والدین تا سازگاری فرزندان: تبیین نقش تاب آوری بین نسلی و حمایت اجتماعی ادراک شده

انتقال آسیب های روانی از والدین به فرزندان یکی از عوامل مهم در تداوم مشکلات روان شناختی در نسل های مختلف است؛ با این حال، این انتقال اجتناب ناپذیر نیست و عوامل محافظ می توانند در تغییر این مسیر نقش داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش تاب آوری بین نسلی و حمایت اجتماعی ادراک شده در کاهش انتقال آسیب های روانی والدین به فرزندان و با رویکردی مروری تحلیلی انجام شده است. بررسی پژوهش های مرتبط نشان می دهد که این انتقال فراتر از شباهت ساده میان والدین و فرزندان بوده و حاصل تعامل سازوکارهای زیستی، تعاملی و شناختی است. تعدیل های فراژنتیکی مرتبط با سیستم پاسخ به تنش، اختلال در ذهنی سازی والدینی، دلبستگی ناایمن و انتقال روایت های گسسته از تجربیات گذشته، می توانند آسیب پذیری روان شناختی فرزندان را افزایش دهند. در مقابل، تاب آوری بین نسلی با بازسازی منابع روانی و اجتماعی و شکل گیری روابط حمایتی و دلبستگی های ثانویه امن، زمینه سازگاری بهتر فرزندان را فراهم می کند. حمایت اجتماعی ادراک شده نیز از طریق تامین منابع عاطفی و شناختی برای فرزندان، کاهش فشار روانی والدین و بهبود کیفیت فرزندپروری، به عنوان عاملی محافظ در برابر انتقال آسیب عمل می کند. در مجموع، تقویت حمایت اجتماعی و مداخلات پیشگیرانه رشدی اجتماعی در محیط های مدرسه و جامعه می تواند به کاهش چرخه انتقال آسیب های روانی، تقویت تاب آوری بین نسلی و ارتقای سلامت روان نسل های آینده کمک کند.واژگان کلیدی: حمایت اجتماعی ادراک شده، تاب آوری بین نسلی، سازگاری روان شناختی، آسیب های روانی، روابط والد- فرزند