مدیریت زمان وبهره وری در برنامریزی اجرایی مدارس ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش مدیریت زمان در بهره وری برنامه ریزی اجرایی مدارس ابتدایی بود. هدف اصلی، سنجش وضعیت مولفه های مدیریت زمان شامل تعیین هدف، اولویت بندی، زمان بندی، تفویض وظایف و خودکنترلی در برنامه ریزی اجرایی مدارس ابتدایی و تعیین مطلوبیت این مولفه ها از دیدگاه مدیران و معاونان مدارس بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه مدیران و معاونان مدارس ابتدایی مناطق آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای و بر اساس فرمول کوکران، ۲۸۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط صاحب نظران مدیریت آموزشی (CVR=۰.۸۲ و CVI=۰.۸۸) و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ (α=۰.۹۴) تایید شد. پرسشنامه بر اساس مدل های نظری لیکین (۱۹۷۳) و ماکان (۱۹۹۴) در پنج بعد تنظیم شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف برای بررسی نرمالیتی و آزمون تی تک نمونه ای برای آزمون فرضیه ها انجام شد. یافته ها نشان داد که وضعیت مدیریت زمان در برنامه ریزی اجرایی مدارس ابتدایی به طور معناداری بالاتر از متوسط است (M=۳.۸۲، t=۱۴.۲۷، p<۰.۰۰۱). در میان ابعاد، تعیین هدف (M=۴.۰۲) و خودکنترلی (M=۳.۹۴) بالاترین میانگین و تفویض وظایف (M=۳.۵۱) پایین ترین میانگین را داشتند. نتایج تایید کرد که بین مدیریت زمان و بهره وری در برنامه ریزی اجرایی مدارس ابتدایی رابطه معناداری وجود دارد. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود ادارات آموزش و پرورش برنامه های آموزشی نظام مندی برای مدیران در زمینه مهارت های تفویض، تکنیک های زمان بندی موثر و نظام های پایش بهره وری طراحی کنند.واژگان کلیدی: مدیریت زمان، بهره وری، برنامه ریزی اجرایی، مدارس ابتدایی، مدیران مدارس