مدل سازی فرآیندهای تصمیم گیری انسانی در تعامل با سیستم های هوشمند (تاثیر تعامل انسان-ماشین بر حافظه کاری).

گسترش شتابان سیستم های هوشمند، مدل های یادگیری ماشین و عامل های خودمختار، اکوسیستم تصمیم گیری انسانی را دچار تحول پارادایمی کرده است. تعامل انسان و ماشین (HCIHCIHCI) در سطوح پیشرفته، به ویژه در وظایف شناختی پیچیده و زمان بندی های بحرانی، ساختارهای پردازش اطلاعات و پویایی حافظه کاری (Working MemoryWorking\ MemoryWorking Memory) را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. پژوهش حاضر با اتخاذ یک رویکرد محاسباتی-شناختی، به مدل سازی سازوکارهای تصمیم گیری انسان در همزیستی با سیستم های هوشمند پرداخته و تاثیرات برون سپاری شناختی (Cognitive OffloadingCognitive\ OffloadingCognitive Offloading)، بار شناختی بیرونی و درونی، سوگیری های اتوماسیون (Automation BiasAutomation\ BiasAutomation Bias) و اثرات تطبیقی حافظه کاری را واکاوی می نماید. این تحلیل در چارچوب نظریه های کلاسیک و نوین شناختی از جمله مدل چندمولفه ای بدلی-هیچ، نظریه کنترل دوگانه (سیستم ۱ و سیستم ۲ کاهنمن)، تئوری بار شناختی سویینر و معماری های محاسباتی نظیر ACT−RACT-RACT−R و مدل های شبیه سازی بیزی تدوین شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهند که اگرچه همکاری با سیستم های هوشمند می تواند ظرفیت عملیاتی حافظه کاری را از طریق کاهش بار محاسباتی مستقیم آزاد سازد، اما وابستگی بیش از حد و طراحی نامناسب واسط های کاربری ممکن است به «آتروفی عملکردی مجری مرکزی»، تضعیف فرآیندهای ادغام اطلاعات و شکل گیری خطاهای سیستمی ناشی از توهم کارآمدی منجر شود. در پایان، دلالت های طراحی واسط های سازگار با شناخت (Cognitive−Adaptive InterfacesCognitive-Adaptive\ InterfacesCognitive−Adaptive Interfaces) و پروتکل های هم افزایی بهینه انسان-هوش مصنوعی تبیین شده اند.