شناسایی استعدادهای پنهان دانش آموزان؛ رویکردی نوین به نقش آموزگار در دوره ابتدایی

هر دانش آموز مجموعه ای از توانایی ها، علایق و استعدادهای متفاوت دارد که ممکن است در قالب های معمول آموزشی به سادگی آشکار نشوند. دوره ابتدایی به دلیل نقش مهم خود در شکل گیری نگرش دانش آموز نسبت به یادگیری و توانایی های فردی، فرصت مناسبی برای شناسایی و پرورش این استعدادها فراهم می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزگار ابتدایی در شناسایی استعدادهای پنهان دانش آموزان و حرکت مدرسه به سوی رویکرد استعدادمحور انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که مشاهده مستمر رفتار و عملکرد دانش آموزان، توجه به علایق فردی، استفاده از فعالیت های متنوع آموزشی، پروژه های خلاقانه، بازی های هدفمند، فعالیت های هنری و گروهی و گفت وگو با دانش آموزان می تواند به آشکار شدن توانمندی هایی کمک کند که در ارزشیابی های سنتی کمتر دیده می شوند. همچنین، آموزگار می تواند با ایجاد فرصت انتخاب، پذیرش تفاوت های فردی و فراهم کردن محیطی امن و تشویق کننده، زمینه رشد استعدادهای گوناگون دانش آموزان را فراهم سازد. حرکت به سوی مدرسه استعدادمحور نیز مستلزم آن است که موفقیت دانش آموز صرفا بر اساس نمرات درسی سنجیده نشود و ابعاد مختلف توانایی های شناختی، هنری، اجتماعی، حرکتی، خلاقانه و حل مسئله مورد توجه قرار گیرد. در این فرایند، همکاری خانواده، مدیر مدرسه و سایر متخصصان آموزشی می تواند به شناخت دقیق تر استعدادها کمک کند. در مجموع، آموزگار ابتدایی می تواند با شناخت تفاوت های فردی و طراحی فرصت های متنوع یادگیری، نقش موثری در کشف استعدادهای پنهان و هدایت مدرسه به سمت الگویی استعدادمحور ایفا کند.کلمات کلیدیآموزگار ابتدایی، استعدادهای پنهان، شناسایی استعداد، مدرسه استعدادمحور، تفاوت های فردی، شکوفایی استعداد، توانمندی دانش آموزان، خلاقیت، استعدادسنجی، یادگیری فردمحور، دوره ابتدایی، پرورش استعداد