رابطه شیوه های ارزشیابی معلم با میزان استرس تحصیلی و کیفیت تعاملات آموزشی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه شیوه های ارزشیابی معلم با میزان استرس تحصیلی و کیفیت تعاملات آموزشی دانش آموزان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دوره متوسطه تشکیل دادند که نمونه ای از آنان به شیوه نمونه گیری مناسب انتخاب شد. داده های پژوهش با استفاده از پرسش نامه شیوه های ارزشیابی معلم، مقیاس استرس تحصیلی و پرسش نامه کیفیت تعاملات آموزشی گردآوری شد. روایی ابزارها با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن ها با روش ضریب آلفای کرونباخ بررسی و تایید شد. برای تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار استفاده شد. همچنین، به منظور بررسی روابط بین متغیرها، ضریب همبستگی پیرسون به کار رفت. برای پیش بینی استرس تحصیلی و کیفیت تعاملات آموزشی نیز تحلیل رگرسیون چندگانه انجام شد. نتایج نشان داد بین استفاده از شیوه های ارزشیابی تکوینی، شفاف و بازخوردمدار با استرس تحصیلی دانش آموزان رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین، بین شیوه های ارزشیابی حمایتی و مشارکت محور با کیفیت تعاملات آموزشی رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. در مقابل، ارزشیابی های صرفا نمره محور، تهدیدکننده و مبتنی بر مقایسه با افزایش استرس تحصیلی و کاهش کیفیت تعاملات آموزشی همراه بود. یافته ها همچنین نشان دادند استرس تحصیلی در رابطه میان شیوه های ارزشیابی معلم و کیفیت تعاملات آموزشی نقش میانجی دارد. بر اساس نتایج، به کارگیری ارزشیابی مستمر، عادلانه، توصیفی و همراه با بازخورد سازنده می تواند به کاهش استرس و بهبود تعاملات آموزشی منجر شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شیوه های ارزشیابی معلم ، استرس تحصیلی ، کیفیت تعاملات آموزشی ، ارزشیابی تکوینی ، بازخورد آموزشی