تاثیر ارزشیابی مستمر بر کاهش استرس و بهبود تعاملات آموزشی دانش آموزان در کلاس

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ارزشیابی مستمر بر کاهش استرس و بهبود تعاملات آموزشی دانش آموزان در کلاس انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دوره متوسطه تشکیل دادند که از میان آنان، نمونه ای به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. در گروه آزمایش، ارزشیابی مستمر از طریق آزمون های کوتاه، فعالیت های کلاسی، تکالیف عملکردی، خودارزیابی، ارزیابی همتایان و ارائه بازخورد توصیفی اجرا شد. روند پژوهش شامل اجرای پیش آزمون، آموزش مبتنی بر ارزشیابی مستمر، ارائه بازخورد اصلاحی، فراهم کردن فرصت جبران و اجرای پس آزمون بود. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استرس تحصیلی، مقیاس تعاملات آموزشی و چک لیست مشاهده مشارکت کلاسی استفاده شد. روایی ابزارها با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن ها با روش ضریب آلفای کرونباخ بررسی و تایید شد. داده های به دست آمده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و مدل تحلیل کوواریانس چندمتغیره تجزیه وتحلیل شدند. در مدل تحلیل، نمرات پیش آزمون به عنوان متغیر کنترل و استرس تحصیلی و تعاملات آموزشی به عنوان متغیرهای وابسته در نظر گرفته شدند. نتایج نشان داد که اجرای ارزشیابی مستمر، در مقایسه با روش های معمول ارزشیابی، موجب کاهش معنادار استرس تحصیلی دانش آموزان شد. همچنین، دانش آموزان گروه آزمایش مشارکت کلاسی، پرسش گری، همکاری گروهی و ارتباط سازنده تری با معلم و همکلاسی های خود نشان دادند. یافته ها بیانگر آن بود که بازخورد مستمر و فرصت اصلاح اشتباهات، اعتمادبه نفس و احساس کنترل دانش آموزان بر فرایند یادگیری را افزایش می دهد. بنابراین، استفاده هدفمند، حمایتی و اصلاحی از ارزشیابی مستمر می تواند به عنوان راهبردی موثر برای کاهش فشار روانی و ارتقای کیفیت تعاملات آموزشی در کلاس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: ارزشیابی مستمر ، استرس تحصیلی ، اضطراب امتحان ، تعاملات آموزشی ، مشارکت کلاسی