نقش مدیریت اضطراب و استرس در افزایش خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مدیریت اضطراب و استرس در افزایش خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری انجام شد. دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری به دلیل تجربه شکست های مکرر، دشواری در انجام تکالیف و مقایسه با همسالان، بیشتر در معرض اضطراب، کاهش انگیزه و افت اعتماد به توانایی های خود قرار دارند. این پژوهش با روش مروری و رویکرد توصیفی تحلیلی انجام گرفت. اطلاعات مورد نیاز از طریق بررسی منابع علمی، کتاب ها، مقاله ها و پژوهش های مرتبط با اختلالات یادگیری، اضطراب، استرس، خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی گردآوری شد. روند پژوهش شامل شناسایی منابع معتبر، مطالعه و استخراج مطالب مرتبط، طبقه بندی مفاهیم و مقایسه یافته های پژوهش های پیشین بود. تحلیل مطالب با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و تحلیل مضمون انجام شد و مفاهیم در محورهای مدیریت اضطراب و استرس، خودکارآمدی تحصیلی و پیشرفت تحصیلی سازمان دهی شدند. یافته ها نشان داد اضطراب و استرس بالا با کاهش تمرکز، اختلال در حافظه فعال، اجتناب از فعالیت های درسی و کاهش انگیزش تحصیلی ارتباط دارد. همچنین آموزش راهبردهای آرام سازی، تنفس عمیق، اصلاح افکار منفی، مدیریت زمان و فراهم کردن فضای حمایتی در خانه و مدرسه، موجب کاهش فشار روانی دانش آموزان می شود. نتایج بیانگر آن است که کاهش اضطراب، زمینه تجربه موفقیت های کوچک و افزایش احساس توانمندی را فراهم می کند. افزایش خودکارآمدی نیز سبب می شود دانش آموزان در برابر دشواری های درسی پشتکار بیشتری نشان دهند و از راهبردهای یادگیری موثرتری استفاده کنند. در مجموع، مدیریت اضطراب و استرس از طریق تقویت خودکارآمدی، نقش مهمی در بهبود پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری دارد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: مدیریت اضطراب ، استرس ، خودکارآمدی تحصیلی ، پیشرفت تحصیلی ، اختلالات یادگیری