چالش های آموزش هوش مصنوعی به دانش آموزان با سبک های یادگیری متفاوت

هوش مصنوعی به عنوان یکی از فناوری های تحول آفرین قرن بیست ویکم، به سرعت در حال گسترش در حوزه های مختلف زندگی بشر است و آموزش آن از سطوح پایین تحصیلی به ضرورتی انکارناپذیر تبدیل شده است. بااین حال، یکی از مهم ترین چالش های پیش روی نظام های آموزشی، تنوع سبک های یادگیری دانش آموزان است که فرایند آموزش یکپارچه هوش مصنوعی را با دشواری های جدی مواجه می سازد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی چالش های آموزش هوش مصنوعی به دانش آموزان با سبک های یادگیری متفاوت انجام شد. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-پیمایشی بود. جامعه آماری شامل تمامی دبیران دوره دوم متوسطه شهر تهران بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تدریس محتوای مرتبط با هوش مصنوعی اشتغال داشتند. با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی، ۲۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی محتوایی آن توسط متخصصان حوزه آموزش و هوش مصنوعی تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۹۱ محاسبه شد. تجزیه وتحلیل داده ها با بهره گیری از آزمون های کولموگروف-اسمیرنوف و تی تک نمونه ای انجام شد. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات هر پنج بعد چالش های آموزش شامل بعد برنامه درسی، آموزشی، ارزیابی، تجهیزاتی و معلم، به طور معناداری بالاتر از میانگین نظری بود (p < ۰.۰۵). بعد ارزیابی با میانگین ۴/۱۸ و بعد تجهیزاتی با میانگین ۳/۹۵ بیشترین میزان و بعد برنامه درسی با میانگین ۳/۴۲ کمترین میزان را به خود اختصاص دادند. همچنین تفاوت میان سبک های یادگیری دیداری، شنیداری، خواندنی/نوشتاری و جنبشی در مواجهه با این چالش ها معنادار بود. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود طراحان برنامه درسی، محتوای آموزشی هوش مصنوعی را به صورت انطباقی طراحی کنند، مدارس به زیرساخت های متنوع تجهیز شوند و دوره های ضمن خدمت با محوریت آموزش تلفیقی و دیفرانسیل برای معلمان برگزار گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: آموزش هوش مصنوعی ، سبک های یادگیری ، آموزش دیفرانسیل ، چالش های آموزشی ، دوره متوسطه