بررسی تاثیر سبک های یادگیری بر پیشرفت علمی دانش اموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های یادگیری بر پیشرفت علمی دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد سبک های یادگیری VARK (فلمینگ و میلز، ۱۹۹۲) و پرسشنامه محقق ساخته پیشرفت علمی بود. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از آزمون های کولموگروف–اسمیرنوف، تی تک نمونه ای، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک های یادگیری و پیشرفت علمی دانش آموزان رابطه مثبت معناداری وجود دارد (p < ۰/۰۱). در میان چهار سبک یادگیری، سبک دیداری بیشترین توان پیش بینی کنندگی را برای پیشرفت علمی داشت (β = ۰/۴۲). نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که پیشرفت علمی دانش آموزان به طور معناداری بالاتر از سطح متوسط است (t = ۴/۸۷، p < ۰/۰۰۱). یافته های این پژوهش می تواند برای برنامه ریزان آموزشی، طراحان برنامه درسی و معلمان در ایجاد محیط های یادگیری متناسب با سبک های یادگیری دانش آموزان و در نتیجه ارتقای پیشرفت تحصیلی آنان مفید و راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: سبک های یادگیری ، مدل VARK ، پیشرفت علمی ، دانش آموزان دوره متوسطه ، موفقیت تحصیلی