ارزیابی مصرف آب فضای سبز شهری و ارائه الگوی انتخاب گونه های کم آب بر با رویکرد مدیریت پایدار منابع آب

رشد شتابان شهرنشینی و توسعه کالبدی شهرها در دهه های اخیر، فشار فزاینده ای بر منابع آب شهری وارد آورده است. فضای سبز شهری به عنوان یکی از مولفه های اساسی پایداری زیست محیطی شهرها، نقشی حیاتی در تعدیل دما، کاهش آلودگی و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کند، اما در عین حال یکی از مصرف کنندگان عمده آب در شهرها محسوب می شود. هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی مصرف آب فضای سبز شهری و ارائه الگوی انتخاب گونه های کم آب بر با رویکرد مدیریت پایدار منابع آب است. این پژوهش با رویکرد توصیفی‑تحلیلی و با استفاده از روش کتابخانه ای‑اسنادی به بررسی علمی این موضوع پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که در برخی شهرهای کشور، بیش از پنجاه درصد آب مصرفی شهرداری ها صرف آبیاری فضاهای سبز می شود و بخش قابل توجهی از این آب با روش های سنتی و بدون توجه به شرایط اقلیمی و نیاز آبی گیاهان مصرف می گردد. همچنین، استفاده از گونه های غیربومی و پرنیاز به آب، یکی از مهم ترین عوامل افزایش مصرف آب در فضای سبز شهری است. نتیجه گیری اصلی این است که مدیریت پایدار فضای سبز شهری نیازمند گذار از رویکردهای سنتی به رویکردی علمی مبتنی بر انتخاب گونه های مقاوم به خشکی، به کارگیری روش های نوین آبیاری و طراحی متناسب با اقلیم است.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، مدیریت پایدار منابع آب ، گونه های کم آب بر ، خشکی پسندی ، بهره وری آب