مروری به مﻘاومت آنتیبیوتیکی parahaemolyticus Vibrio مرتبط با بیماری نکروز حاد هپاتوپانکراس در پرورش میگو

parahaemolyticus Vibrio بهعنوان عامل اصلی بیماری نکروز حاد هپاتوپانکراس (AHPND)، یکی از مهمترین تهدیدهای زیستی و اقتصادی در صنعت پرورش میگو در سطح جهانی محسوب میشود. طی دهههای اخیر، مصرف گسترده و غیرهدفمند آنتیبیوتیکها در سیستمهای آبزیپروری منجر به ظهور و گسترش سویههای مﻘاوم و چنددارویی این باکتری شده است که کنترل بیماری را با چالشهای جدی مواجه کرده است. هدف از این مﻘاله مروری، جمعبندی وتحلیلیافتههای اخیردر زمینه ویژگیهای زیستی و بیماریزاییparahaemolyticus Vibrio ، مکانیسمهای مولکولی مﻘاومت آنتیبیوتیکی، نﻘش الگوهای مصرف آنتیبیوتیک در تشدید مﻘاومت، و ارزیابی راهکارهای جایگزین برای مدیریت بیماری AHPND است. بر اساس شواهد موجود، مﻘاومت آنتیبیوتیکی در Vibrio parahaemolyticus عمدتا از طریق مکانیسمهایی نظیر حضور ژنهای مﻘاومت، انتﻘال افﻘی ژنها، تنظیمپمپهای افلاکس و تشکیل بیوفیلم ایجاد و تﻘویت میشود. مطالعات ژنومی نشان میدهند که هممکانی ژنهای مﻘاومت و ویرولانس، بهویژه در سویههای مرتبط با AHPND، میتواند منجر به انتخاب همزمان سویههای مﻘاوم و بیماریزا در محیطهای پرورشی شود. همچنین شواهد نشان میدهد که استفاده پیشگیرانه، دوزهای نامناسب و تکرار مصرف آنتیبیوتیکها نﻘش کلیدی در تثبیت مﻘاومت چنددارویی دارند.. در نهایت، این مﻘاله بر وجود شکافهای دانشی مهم، از جمله کمبود مطالعات طولی، دادههای منطﻘهای و رویکردهای »یک سلامت«، تاکید کرده و مسیرهای آینده پژوهش را برای کنترل پایدار AHPND و کاهش مﻘاومت آنتیبیوتیکی در صنعت پرورش میگو پیشنهاد میکند.

کلیدواژه ها:

ویبریو پاراهمولیتیکوس ، بیماری نکروز حاد هپاتوپانکراس ، مﻘاومت آنتی بیوتیکی ، پرورش میگو ، مکانیسمهای مولکولی مﻘاومت