نقش ارزشیابی هوشمند در شناسایی اختلالات یادگیری در آموزش مجازی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ارزشیابی هوشمند در شناسایی اختلالات یادگیری دانش آموزان در محیط های آموزش مجازی انجام شده است. هدف اصلی پژوهش، تبیین قابلیت فناوری های هوش مصنوعی در شناسایی زودهنگام نارساخوانی، نارسانویسی و نارسایی ریاضی است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مرور منابع علمی است. جامعه پژوهش شامل مقالات، اسناد و مطالعات مرتبط با ارزشیابی هوشمند، آموزش مجازی و اختلالات یادگیری بوده است. اطلاعات موردنیاز از طریق بررسی هدفمند منابع علمی معتبر و استخراج داده های مرتبط با موضوع گردآوری شد. روند پژوهش شامل شناسایی منابع، ارزیابی محتوای آن ها، طبقه بندی یافته ها و مقایسه کاربرد ابزارهای هوشمند بود. برای تحلیل مطالب از مدل تحلیل مضمون استفاده شد و داده ها در محورهای شاخص های رفتاری، عملکرد تحصیلی و الگوهای تعامل دسته بندی شدند. یافته ها نشان داد ارزشیابی هوشمند با تحلیل زمان پاسخ گویی، خطاهای تکرارشونده و نحوه انجام تکالیف، نشانه های اختلالات یادگیری را آشکار می کند. همچنین پردازش زبان طبیعی، ردیابی حرکات چشم و تحلیل پویایی تایپ، شناسایی مشکلات خواندن و نوشتن را تسهیل می کنند. نتایج بیانگر آن است که آزمون های انطباقی و الگوریتم های یادگیری ماشین در تشخیص الگوهای مرتبط با نارسایی ریاضی موثر هستند. در بعد آموزشی، این فناوری ها امکان ارائه بازخورد فوری و طراحی برنامه های مداخله ای متناسب با نیازهای هر دانش آموز را فراهم می سازند. بااین حال، رعایت حریم خصوصی، کنترل سوگیری الگوریتمی و جلوگیری از برچسب زنی نادرست، از الزامات استفاده از این سامانه هاست. در مجموع، ارزشیابی هوشمند ابزاری موثر برای غربالگری اولیه اختلالات یادگیری است، اما تشخیص نهایی باید با بررسی های تکمیلی و نظر متخصصان انجام شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی هوشمند ، اختلالات یادگیری ، آموزش مجازی ، هوش مصنوعی ، یادگیری ماشین