بررسی اثر بخشی روش تدریس معکوس بر دانش اموزان پایه هفتم دوره اول متوسطه سمپاد مشهد

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش تدریس معکوس بر عملکرد تحصیلی، انگیزه ی پیشرفت و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان پایه ی هفتم دوره ی اول متوسطه ی مدارس سمپاد (استعدادهای درخشان) شهر مشهد انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود و جامعه ی آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه ی هفتم مدارس سمپاد شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها، نمونه ای به حجم ۶۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و گواه (۳۰ نفر) جایگزین گردیدند. برای جمع آوری داده ها از آزمون محقق ساخته ی عملکرد تحصیلی درس علوم (با ضریب پایایی ۸۷/۰)، پرسشنامه ی انگیزه ی پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰) با ضریب پایایی ۸۵/۰ و پرسشنامه ی خودتنظیمی یادگیری بوفارد و همکاران (۱۹۹۵) با ضریب پایایی ۸۶/۰ استفاده شد. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۷۰ دقیقه ای تحت آموزش با روش تدریس معکوس قرار گرفتند که در آن، محتوای آموزشی در قالب فیلم های آموزشی کوتاه، پادکست ها و متون تعاملی در اختیار دانش آموزان قرار می گرفت و آنان موظف بودند قبل از ورود به کلاس، محتوا را مطالعه کرده و سپس در کلاس، زمان به حل تمرین، بحث و تبادل نظر و انجام فعالیت های گروهی عمیق اختصاص می یافت، در حالی که گروه گواه، آموزش سنتی خود را با روش سخنرانی و توضیح معلم در کلاس ادامه دادند. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک متغیره و با کنترل پیش آزمون به عنوان متغیر کمکی انجام گرفت.

کلیدواژه ها:

تدریس معکوس ، عملکرد تحصیلی ، انگیزه ی پیشرفت ، خودتنظیمی یادگیری ، دانش آموزان سمپاد