نقش آموزش و پرورش در توسعه پایدار جامعه
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 48
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NHLECONF02_1612
تاریخ نمایه سازی: 16 شهریور 1405
چکیده مقاله:
توسعه پایدار به عنوان راهبردی کلان و چندبعدی، پاسخگوی چالش های پیچیده عصر حاضر همچون تغییرات اقلیمی، نابرابری های اجتماعی و بحران های اقتصادی است و تحقق آن در گرو تغییرات بنیادین در ساختارهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جوامع بشری می باشد. در این میان، نظام تعلیم و تربیت به عنوان زیربنایی ترین نهاد اجتماعی، نقشی بی بدیل و تعیین کننده در توانمندسازی نیروی انسانی، شکل گیری آگاهی های زیست محیطی و نهادینه سازی نگرش های مسئولانه نسبت به منابع نسل های آینده ایفا می کند. پژوهش حاضر با بهره گیری از رویکرد تحلیلی-توصیفی و روش کتابخانه ای، به تبیین و تحلیل کارکردهای چندوجهی آموزش و پرورش در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی توسعه پایدار می پردازد و رابطه دوسویه میان آموزش و توسعه را به عنوان بسترساز تحول اساسی در نظام آموزشی و شرط تردیدناپذیر توسعه همه جانبه کشور، مورد واکاوی قرار می دهد.یافته های پژوهش نشان می دهد که نظام های آموزشی کارآمد از طریق ارتقای سرمایه انسانی، گسترش عدالت آموزشی و کیفیت بخشی به محتوای درسی، زمینه ساز دستیابی به توسعه انسانی و تربیت شهروندانی منتقد، مشارکت جو و پایبند به اصول پایداری هستند. با این حال، نظام آموزشی ایران همچنان با چالش های ساختاری نظیر رویکردهای سنتی تدریس، ضعف در محتوای بین رشته ای، نابرابری در دسترسی به آموزش باکیفیت و کاستی های موجود در تامین مالی مناسب مواجه است که تحقق کامل نقش راهبردی آن را با مانع روبه رو ساخته است.مقاله در ادامه بر ضرورت بازنگری اساسی در سیاست گذاری های آموزشی، بازطراحی برنامه های درسی مبتنی بر رویکرد آموزش برای توسعه پایدار، توانمندسازی معلمان، و یکپارچه سازی مفاهیم پایداری در تمام سطوح یادگیری تاکید دارد و استدلال می کند که سرمایه گذاری هدفمند در آموزش، نه تنها پیش شرطی ضروری برای گذار به سوی جامعه ای پایدار و عادلانه است، بلکه مصداقی از تحقق عدالت بین نسلی و قرارداد اجتماعی میان دولت و ملت محسوب می شود.در نهایت، نتیجه گیری می شود که نقش آفرینی موثر آموزش و پرورش در توسعه پایدار، مستلزم گذار از نگاه ابزاری به آموزش و حرکت به سوی رویکردی تحول آفرین، نظام مند و مبتنی بر مشارکت همه ذی نفعان است تا از این رهگذر، امکان شکل گیری جامعه ای تاب آور، آگاه و متعهد به حفظ منابع برای نسل های کنونی و آینده فراهم آید.
کلیدواژه ها:
توسعه پایدار ، آموزش و پرورش ، آموزش برای توسعه پایدار ، سرمایه انسانی ، عدالت آموزشی ، تحول نظام آموزشی
نویسندگان
الهام دهواری
کارشناسی آموزش ابتدایی، دانشگاه فرهنگیان پردیس رسالت زاهدان
میلاد رضا زائی
کارشناسی روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان
فائزه ایرندگانی
کارشناسی علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایرانشهر
آسیه سارانی
کارشناسی آموزش و پرورش ابتدایی، دانشگاه آزاد اسلامی