از آموزش یکسان تا یادگیری شخصی سازی شده: عدالت یا تفاوت در آموزش

تحولات نوین در حوزه آموزش و توجه روزافزون به تفاوت های فردی دانش آموزان، ضرورت بازاندیشی در الگوی سنتی آموزش یکسان را بیش از پیش آشکار کرده است. در الگوی آموزش یکسان، معمولا محتوا، زمان، روش تدریس و شیوه ارزشیابی برای گروهی از دانش آموزان مشابه در نظر گرفته می شود؛ در حالی که دانش آموزان از نظر توانایی، پیش دانسته ها، علایق، سرعت یادگیری، نیازهای آموزشی و شرایط اجتماعی با یکدیگر تفاوت دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری شخصی سازی شده در تحقق عدالت آموزشی و تبیین چالش های گذار از آموزش یکسان به آموزش متناسب با تفاوت های فردی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری تحلیلی است و با بررسی و تحلیل منابع علمی مرتبط با یادگیری شخصی سازی شده، تفاوت های فردی، عدالت آموزشی، یادگیری تطبیقی و فناوری های آموزشی انجام گرفت. یافته ها نشان داد که یادگیری شخصی سازی شده با ایجاد امکان انعطاف در محتوا، سرعت، مسیر یادگیری، فعالیت های آموزشی و بازخورد، ظرفیت بالایی برای افزایش مشارکت، انگیزش و فرصت واقعی یادگیری دانش آموزان دارد. همچنین، تفاوت در شیوه آموزش لزوما به معنای تبعیض نیست و در صورت برخورداری همه دانش آموزان از فرصت ها و منابع عادلانه، می تواند به تحقق عدالت آموزشی کمک کند. با این حال، نابرابری در دسترسی به فناوری، تفاوت کیفیت مدارس، آمادگی حرفه ای معلمان، چالش های مربوط به حریم خصوصی و وابستگی نامناسب به الگوریتم ها می تواند موجب بازتولید نابرابری شود. در نتیجه، عدالت آموزشی نه در یکسان سازی مسیر یادگیری، بلکه در فراهم کردن فرصت برابر برای دستیابی به اهداف مشترک از طریق مسیرهای متناسب و متنوع معنا می یابد.

کلیدواژه ها:

یادگیری شخصی سازی شده ، آموزش یکسان ، عدالت آموزشی ، تفاوت های فردی ، یادگیری تطبیقی ، فناوری آموزشی