بررسی اثرات روان شناختی و درمانی lمتون شعر فارسی بر بهبود کیفیت زندگی و سلامت روان نوجوانان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی و تحلیل اثرات درمانی متون شعر فارسی بر بهبود سلامت روان نوجوانان است. با توجه به بحران های هویتی و تلاطمات عاطفی در دوره نوجوانی، این مطالعه در پی آن است که مشخص کند آیا مواجهه با ساختار موزون و مضامین عمیق شعر فارسی می تواند به عنوان یک ابزار کمکی در کاهش استرس و افزایش پذیرش درونی در این گروه سنی عمل کند یا خیر.روش کار: این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی انجام شده است. در این مطالعه، اثرات مواجهه با اشعار منتخب (شامل اشعار کلاسیک و نو) بر روی متغیرهایی نظیر سطح اضطراب، کیفیت خواب و توانایی ابراز هیجانات در نوجوانان مورد ارزیابی قرار گرفت. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه های استاندارد سلامت روان و تحلیل مصاحبه های عمیق با شرکت کنندگان پس از جلسات تحلیل شعر بود.یافته ها: نتایج نشان داد که شعر فارسی به دلیل داشتن «موسیقی درونی» و «تصویرسازی های ذهانی»، اثر آرام بخش (Soothe) بر سیستم عصبی نوجوانان دارد. همچنین مشخص شد که شناسایی رنج های مشترک انسانی در اشعار (هم ذات پنداری)، منجر به کاهش احساس تنهایی و افزایش تاب آوری روانی در نوجوانان می گردد. یافته ها حاکی از آن است که شعر به عنوان یک «واسطه عاطفی»، به نوجوان کمک می کند تا احساسات سرکوب شده خود را از طریق استعاره ها ابراز کند.نتیجه گیری: در نهایت می توان نتیجه گرفت که شعردرمانی یک رویکرد موثر در ارتقای سلامت روان نوجوانان است. ادغام متدولوژی های شعردرمانی در برنامه های حمایتی مدارس و مراکز مشاوره می تواند منجر به کاهش نرخ اضطراب و افزایش بلوغ عاطفی در نسل جدید شود. اهمیت موضوع بر آن است که ثابت می کند هنر از دیرباز به عنوان یک ضرورت در تمامی امور زندگی بشربوده است . شاید گزافه نباشد اگر بگوییم خواستگاه اصلی هنر زندگی است یعنی اینکه زندگی تنها دلیل حضور هنر در جوامع انسانی از بدو تولد انسان در کره ی خاکی و حتا پیش از آن ، می باشد. با مرور این مقاله مشخص می شود شعر درمانی یک رویه درمانی است که در آن شعر به قصد رشد شخصی و سلامتی هیجانی مورد استفاده قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، روانشناسی ، شعر درمانی ، درمانگری