رابطه بین اعتیاد به گوشی هوشمند و کاهش دامنه توجه انتخابی در کلاس درس با میانجی گری کیفیت خواب در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین اعتیاد به گوشی هوشمند و کاهش دامنه توجه انتخابی در کلاس درس با میانجی گری کیفیت خواب در دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران انجام شده است. این مطالعه به روش توصیفی-همبستگی با رویکرد کمی و با تاکید بر مدل سازی معادلات ساختاری انجام گردید و جامعه آماری آن شامل تمامی دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. یافته ها نشان داد که بین اعتیاد به گوشی هوشمند و کاهش دامنه توجه انتخابی در کلاس درس، رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و همچنین بین اعتیاد به گوشی هوشمند و کیفیت خواب رابطه منفی و معناداری مشاهده شد و کیفیت خواب نیز با کاهش دامنه توجه انتخابی رابطه منفی و معناداری داشت. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که کیفیت خواب نقش میانجی جزئی در رابطه بین اعتیاد به گوشی هوشمند و کاهش دامنه توجه انتخابی ایفا می کند و به عبارت دیگر، اعتیاد به گوشی هوشمند هم به طور مستقیم و هم به طور غیرمستقیم از طریق کاهش کیفیت خواب، به کاهش دامنه توجه انتخابی در کلاس درس منجر می شود. بررسی ابعاد مختلف اعتیاد به گوشی هوشمند نشان داد که از میان سه مولفه (استفاده افراطی، اختلال در کنترل و تداخل با زندگی روزمره)، استفاده افراطی و اختلال در کنترل، قوی ترین نقش را در کاهش کیفیت خواب و توجه انتخابی ایفا می کنند و این یافته، نشان دهنده آن است که میزان و نحوه استفاده از گوشی هوشمند، بیش از نوع محتوا، بر پیامدهای منفی تاثیرگذار است. همچنین نتایج حاکی از آن است که بین دختران و پسران از نظر میزان اعتیاد به گوشی هوشمند و کاهش توجه انتخابی تفاوت معناداری وجود ندارد و این یافته، بیانگر آن است که اعتیاد به گوشی هوشمند و پیامدهای آن، یک پدیده فراگیر است که هر دو گروه جنسیتی را به یک اندازه تحت تاثیر قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

اعتیاد به گوشی هوشمند ، توجه انتخابی ، کیفیت خواب ، دانش آموزان ، میانجی گری