بررسی اثر میانجی گری خودتنظیمی یادگیری در رابطه بین استفاده از سامانه های یادگیری هوشمند و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

تحول فناوری در نظام آموزشی موجب گسترش محیط های یادگیری هوشمند و تغییر در شیوه تعامل دانش آموزان با محتوای آموزشی شده است. سامانه های یادگیری هوشمند با فراهم کردن امکان دسترسی به منابع متنوع، ارائه بازخورد، تنظیم فعالیت های آموزشی و حمایت از فرایند یادگیری، ظرفیت مناسبی برای بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارند. دانش آموزانی که از مهارت های خودتنظیمی برخوردارند، می توانند اهداف آموزشی خود را بهتر دنبال کنند، فعالیت های یادگیری را مدیریت نمایند، بازخوردهای دریافت شده را مورد استفاده قرار دهند و در صورت مشاهده ضعف، راهبردهای خود را اصلاح کنند. از این رو، خودتنظیمی می تواند یکی از سازوکارهای مهم در ارتباط میان استفاده از سامانه های هوشمند و پیشرفت تحصیلی باشد. خودتنظیمی یادگیری با پیامدهای مختلف آموزشی، از جمله پیشرفت تحصیلی، انگیزش و خودکارآمدی، ارتباط دارد. همچنین سامانه های یادگیری هوشمند می توانند با ایجاد فرصت برای تمرین، بازخورد و یادگیری متناسب با نیاز دانش آموز، شرایط مناسبی برای بهبود فرایند آموزشی فراهم کنند. بر اساس این دیدگاه، انتظار می رود استفاده هدفمند از سامانه های هوشمند از طریق افزایش فرصت های یادگیری و تقویت فرایندهای خودتنظیمی، زمینه بهبود عملکرد تحصیلی را فراهم سازد. بنابراین، توجه به نقش میانجی خودتنظیمی می تواند تصویر کامل تری از چگونگی اثرگذاری فناوری بر پیشرفت تحصیلی ارائه دهد. برای بهره گیری موثر از سامانه های یادگیری هوشمند، توجه همزمان به فناوری و مهارت های یادگیری دانش آموز ضروری است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، سامانه های یادگیری هوشمند ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان