رابطه کیفیت بازخورد معلم با عملکرد آزمونی و رشد پیشرفت تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف تبیین دقیق رابطه میان کیفیت بازخوردهای معلم و میزان ارتقای عملکرد آزمونی و رشد پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. در این راستا، با بهره گیری از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و رویکرد اسنادی، روند تاثیرگذاری بازخوردها بر فرایندهای شناختی و انگیزشی دانش آموزان مورد واکاوی قرار گرفت. مدل تحلیل مطالب بر پایه نظریه بازخورد هاتی و تیمپرلی بنا شد که سه سطح تکلیف، فرایند و خودتنظیمی را مبنای تبیین قرار می دهد. داده ها از طریق بررسی متون علمی و مقالات معتبر روان شناسی تربیتی گردآوری و با استفاده از فنون تحلیل محتوا استخراج شدند. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازخوردهای توصیفی که بر استراتژی های یادگیری تمرکز دارند، همبستگی معنادار و مثبتی با افزایش نمرات آزمونی داشته و منجر به خودکارآمدی بیشتر در دانش آموزان می شوند. در مقابل، بازخوردهای ارزش گذارانه که صرفا بر نمره یا توانایی ذاتی متمرکز هستند، نقش بازدارنده ای در رشد پیشرفت تحصیلی ایفا کرده و زمینه ساز اضطراب آزمون می گردند. نتایج نهایی تاکید دارد که بهینه سازی کیفیت بازخورد در منطقه تقریبی رشد، نه تنها منجر به بهبود کمی نمرات می شود، بلکه با تقویت ذهنیت رشد، زمینه ساز شکوفایی ظرفیت های بلندمدت یادگیری و کاهش بار شناختی در حین آزمون های استاندارد می گردد. این تعامل آموزشی در نهایت فرایند یاددهی-یادگیری را از رویکردی منفعل به فعالیتی پویا، متمرکز بر اصلاح فرایند و هدفمند تبدیل می کند که نتیجه آن بهبود عملکرد پایدار دانش آموزان در ارزیابی های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

کیفیت بازخورد ، پیشرفت تحصیلی ، خودتنظیمی ، عملکرد آزمونی ، ذهنیت رشد