بررسی تاثیر یادگیری مبتنی بر فناوری بر خودکارآمدی و مشارکت تحصیلی دانش آموزان

امروزه فناوری های نوین آموزشی به عنوان ابزارهایی کارآمد در فرایند یادگیری ظهور یافته اند و تاثیر ژرفی بر متغیرهای روان شناختی و رفتاری دانش آموزان برجای گذاشته اند. پژوهش مروری حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری مبتنی بر فناوری بر خودکارآمدی تحصیلی و مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس درس انجام شده است. یافته های حاصل از مطالعات پیشین نشان می دهد که کاربرد هدفمند فناوری، از جمله نرم افزارهای تعاملی و سکوهای آموزش مجازی، می تواند با فراهم ساختن بازخورد فوری و محیط های یادگیری شخصی ساخته، احساس شایستگی و باور به توانایی های فردی را در دانش آموزان تقویت کند. همچنین، این رویکرد با افزایش انگیزه درونی و کاهش اضطراب عملکردی، زمینه را برای مشارکت پرشورتر و پایدارتر آنان در فعالیت های آموزشی مهیا می سازد. با این حال، تاثیرگذاری مطلوب این فناوری ها مشروط به طراحی آموزشی مناسب، حمایت معلمان و دسترسی عادلانه به امکانات دیجیتال است. برخی پژوهش ها به تاثیرات منفی بالقوه مانند وابستگی افراطی یا کاهش تعاملات چهره به چهره نیز اشاره دارند که نیازمند مدیریت هوشمندانه هستند. در مجموع، این مرور نظام مند نشان می دهد که یادگیری مبتنی بر فناوری، در صورتی که با اصول روان شناختی و تربیتی هماهنگ باشد، می تواند به عنوان عاملی موثر برای ارتقای خودکارآمدی و مشارکت تحصیلی عمل کند. با وجود این، شکاف های پژوهشی قابل توجهی به ویژه در زمینه تنوع فناوری ها و تفاوت های فردی دانش آموزان وجود دارد که ضرورت مطالعات بیشتر را آشکار می سازد. این نتیجه گیری نهایی بر اهمیت رویکردی متوازن و زمینه محور در به کارگیری فناوری آموزشی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، فناوری ، خودکار آمدی ، مشارکت تحصیلی ، دانش آموزان