بررسی تاثیر آموزش ادبیات فارسی مبتنی بر داستان گویی بر علاقه مندی دانش آموزان به مطالعه متون ادبی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش ادبیات فارسی بر پایه داستان گویی بر افزایش علاقه دانش آموزان به مطالعه متون ادبی است. این مطالعه با رویکرد مروری و بررسی منابع کتابخانه ای انجام شده و یافته های پژوهش های پیشین در این حوزه تحلیل و ترکیب شده است. نتایج نشان می دهد که داستان گویی به دلیل ایجاد حس هم ذات پنداری، برانگیختن تخیل و کاهش فاصله ذهنی دانش آموزان با متون کهن، نقش موثری در تغییر نگرش آنان نسبت به ادبیات دارد. همچنین روش داستان گویی با فراهم آوردن بستری عاطفی و تعاملی، درک معانی عمیق ادبی را تسهیل می کند و لذت خواندن را افزایش می دهد. مرور پژوهش ها حاکی از آن است که استفاده از داستان گویی در کلاس درس، به ویژه در قالب روایت های حماسی و عرفانی، می تواند انگیزه درونی دانش آموزان را برای مراجعه مکرر به متون ادبی تقویت نماید. با این حال، کاربست موثر این روش نیازمند توانمندی معلم در انتخاب داستان مناسب و شیوه اجرای جذاب است. به طور کلی، داستان گویی نه تنها یک ابزار آموزشی، بلکه پلی میان دنیای امروز دانش آموزان و گنجینه های ادب فارسی محسوب می شود و می تواند علاقه پایدار به مطالعه ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

آموزش ، ادبیات فارسی ، داستان گویی ، علاقه مندی ، دانش آموزان ، متون ادبی