ارزیابی اثربخشی الگوهای یادگیری ترکیبی بر انگیزش تحصیلی و خودتنظیمی دانش آموزان در نظام آموزش و پرورش

پژوهش حاضر با هدف بررسی جامع، عمیق و نظام مند اثربخشی الگوهای یادگیری ترکیبی بر ارتقای انگیزش تحصیلی و مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان در گستره نظام آموزش و پرورش به انجام رسیده است. گسترش روزافزون فناوری های دیجیتال، تحولات شتابان در دسترسی به اطلاعات و ناکارآمدی الگوهای سنتی تدریس در پاسخگویی به تنوع نیازهای شناختی، بازنگری ساختاری در شیوه های طراحی آموزشی را به یک ضرورت اجتناب ناپذیر مبدل ساخته است. روش پژوهش در این مطالعه، توصیفی تحلیلی بر پایه واکاوی اسنادی و سنتز پژوهش های معتبر پیشین است. یافته های مستخرج از این تحلیل نشان می دهد که ادغام هدفمند آموزش چهره به چهره با بسترهای مجازی تعاملی، از طریق ایجاد بستر انعطاف پذیر زمانی و مکانی، شخصی سازی مسیرهای یادگیری و تقویت بازخوردهای بهنگام، انگیزش تحصیلی درونی و ابعاد گوناگون خودتنظیمی شامل هدف گذاری، مدیریت زمان و ارزیابی فراشناختی را در دانش آموزان به طور معناداری ارتقا می بخشد. همچنین نتایج نشان داد که بهره برداری کامل از ظرفیت های یادگیری ترکیبی منوط به غلبه بر موانع زیرساختی، ارتقای سواد دیجیتال معلمان و پیشگیری از اضافه بار شناختی فراگیران است. در مجموع، استقرار الگوهای ترکیبی گامی کلیدی در راستای پویایی آموزشی و توانمندسازی دانش آموزان به عنوان یادگیرندگانی مستقل و خودراهبر قلمداد می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی ، آموزش و پرورش ، فراشناخت ، نظریه خودتعیین گری