بررسی نقش سامانه های هوشمند در برنامه ریزی آموزشی و مدیریت رفتار کلاس

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش راهبردی سامانه های هوشمند در بهینه سازی فرآیندهای برنامه ریزی آموزشی و مدیریت رفتار کلاس انجام شده است تا خلاهای موجود در سیستم های سنتی را مرتفع سازد. برای دستیابی به این مهم، از روش توصیفی-تحلیلی با رویکرد مرور نظام مند بهره گرفته شده و با گردآوری داده ها از مقالات و اسناد معتبر بین المللی، فرآیند پژوهش بر محوریت استخراج الگوهای کاربردی هوش مصنوعی در محیط های یادگیری متمرکز گشت. در این راستا، مدل تحلیل محتوا بر اساس تحلیل مضمون و طبقه بندی کارکردهای هوشمند در دو حوزه اصلی برنامه ریزی درسی و تنظیمات رفتاری پیاده سازی گردید. نتایج به دست آمده نشان می دهد که ادغام سامانه های هوشمند با استفاده از یادگیری تطبیقی و تحلیل های پیش بینانه، منجر به شخصی سازی حداکثری مسیر یادگیری و پیش گیری از افت تحصیلی پیش از وقوع بحران می گردد. همچنین در حوزه مدیریت رفتار، این سامانه ها با شناسایی دقیق الگوهای عدم تمرکز و خودکارسازی مداخلات حمایتی، بار شناختی معلمان را کاهش داده و تعاملات مثبت در کلاس درس را تقویت می کنند. یافته ها موید آن است که اگرچه این فناوری ها با افزایش کارایی اداری و تربیتی، نقش موثری در ارتقای کیفیت آموزشی ایفا می کنند، اما موفقیت نهایی در گرو حفظ تعادل میان هوشمندی الگوریتمیک و هوش عاطفی معلم است. در نهایت، این پژوهش ضمن تاکید بر ملاحظات اخلاقی، ضرورت بازنگری در مدل های مدیریت کلاس با تکیه بر دستیارهای هوشمند را به عنوان راهکاری برای کاهش فرسودگی شغلی معلمان و بهبود نتایج تحصیلی فراگیران پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

سامانه های هوشمند ، برنامه ریزی آموزشی ، مدیریت رفتار کلاس ، هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری تطبیقی