خشونت خانگی پنهان، فرهنگ سکوت و نقش مددکاری اجتماعی در توانمندسازی زنان

خشونت خانگی پنهان - شامل انواع عاطفی، روانی، اقتصادی و محرومیت از حقوق - پدیده ای شایع اما مغفول است که به دلیل درونی سازی هنجارهای مردسالارانه، ترس از انگ اجتماعی، وابستگی اقتصادی و نبود نظام حمایتی کارآمد، در فرهنگ سکوت فرو رفته و شناسایی و مداخله در آن را با دشواری مواجه می سازد. هدف مقاله مروری حاضر، تبیین ابعاد پنهان خشونت خانگی، واکاوی زمینه های شکل گیری و تداوم فرهنگ سکوت، و تشریح نقش مددکاری اجتماعی در فرآیند توانمندسازی زنان قربانی است. این مقاله با استفاده از روش مرور نظام مند منابع معتبر، به تحلیل نظریه های مرتبط، مصادیق خشونت های نامرئی، و مداخلات اثربخش مددکاری اجتماعی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که مددکاری اجتماعی از طریق رویکردهای توانمندساز، سیستم محور و اجتماع محور، در سه سطح خرد (مشاوره و حمایت روانی-اجتماعی)، میانی (آموزش مهارت های زندگی، توانمندسازی اقتصادی و حقوقی) و کلان (آگاه سازی عمومی، اصلاح قوانین، شبکه سازی حمایتی و تغییر گفتمان های فرهنگی) می تواند به شکستن سکوت و بازیابی عاملیت و خودکارآمدی زنان یاری رساند. با این حال، مداخلات مددکاری با چالش های ساختاری همچون کمبود نیروی متخصص، ضعف همکاری بین نهادی، محدودیت های قانونی و دشواری تشخیص موارد پنهان روبروست. نتیجه گیری مقاله بر لزوم گذار از رویکردهای صرفا سرکوبگرانه و درمان محور به راهبردهای پیشگیرانه و ساختارشکنانه تاکید دارد و پیشنهاد می شود نظام رفاه اجتماعی با توسعه آموزش های تخصصی مددکاران، ایجاد خطوط بحران دائمی، توانمندسازی حقوقی زنان و بازنگری قوانین حمایتی، زمینه را برای خروج زنان از سکوت و احقاق حقوق ازدست رفته شان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خشونت خانگی ، فرهنگ سکوت ، مددکاری اجتماعی ، توانمندسازی زنان ، مداخلات چندسطحی