روانشناسی دربازی : استفاده ازبازی درمانی درمدارس

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 58

فایل این مقاله در 81 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NHLECONF02_1415

تاریخ نمایه سازی: 16 شهریور 1405

چکیده مقاله:

بازی یکی از بنیادی ترین نیازهای دوران کودکی و موثرترین شیوه های یادگیری، برقراری ارتباط و بیان هیجان ها در کودکان است. کودکان غالبا نمی توانند احساسات، نگرانی ها، تعارض ها و مشکلات درونی خود را همانند بزرگسالان به صورت کلامی بیان کنند؛ ازاین رو، بازی به عنوان زبان طبیعی کودک، زمینه ای امن و غیرمستقیم برای آشکارسازی دنیای درونی او فراهم می سازد. پژوهش حاضر با عنوان **«روان شناسی در بازی؛ استفاده از بازی درمانی در مدارس»** با هدف بررسی نقش بازی درمانی در ارتقای سلامت روان، تنظیم هیجان، مهارت های اجتماعی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان انجام شده است.این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری اطلاعات، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و کتابخانه ای است. در این مطالعه، مبانی نظری بازی، دیدگاه های روان شناختی مرتبط با بازی درمانی، رویکردهای کودک محور، شناختی رفتاری و گروهی بازی درمانی و کاربرد آن ها در محیط مدرسه بررسی شده است. همچنین، نقش بازی درمانی در کاهش اضطراب، پرخاشگری، گوشه گیری، مشکلات ارتباطی و رفتارهای ناسازگارانه دانش آموزان مورد تحلیل قرار گرفته است.یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده هدفمند از بازی درمانی در مدارس می تواند به دانش آموزان کمک کند تا هیجان های خود را بهتر بشناسند و به شیوه ای سالم تر ابراز کنند. بازی درمانی از طریق فراهم کردن محیطی امن، پذیرا و لذت بخش، موجب کاهش تنش های روانی، افزایش عزت نفس، تقویت خودکنترلی، بهبود تعامل با همسالان و رشد مهارت حل مسئله می شود. همچنین، بازی های گروهی و فعالیت های مشارکتی در افزایش همکاری، همدلی، رعایت قوانین، پذیرش تفاوت ها و کاهش تعارض های بین فردی نقش موثری دارند. بر این اساس، بازی درمانی می تواند علاوه بر کارکرد درمانی، به عنوان رویکردی پیشگیرانه و آموزشی در نظام مدرسه مورد استفاده قرار گیرد.نتیجه گیری کلی پژوهش بیانگر آن است که توجه به بازی و بازی درمانی در مدارس، ضرورتی تربیتی و روان شناختی است. فراهم کردن فضای مناسب بازی، آموزش معلمان و مشاوران، طراحی برنامه های منظم بازی محور و مشارکت والدین، می تواند اثربخشی این رویکرد را افزایش دهد. استفاده از بازی درمانی در کنار آموزش رسمی، زمینه رشد همه جانبه دانش آموزان و شکل گیری مدرسه ای شاد، پویا و حمایتگر را فراهم می سازد.

نویسندگان

مینا افضلی

فرهنگی