واکاوی تاثیر داستان های تعاملی بر درک عمیق پدیده های علمی در کلاس درس

آموزش علوم تجربی در سال های بنیادین تحصیلی نقشی محوری در شکل گیری جهان بینی علمی و تفکر نقادانه کودکان ایفا می کند. رویکردهای سنتی که مبتنی بر انتقال یک سویه مفاهیم انتزاعی و حفظ واژگان تخصصی هستند، توانایی برقراری پیوند میان تجربه زیسته کودک و ماهیت پدیده های طبیعی را از دست داده اند. پژوهش تحلیلی حاضر با هدف واکاوی عمیق تاثیر داستان های تعاملی بر ارتقای درک مفهومی و درونی سازی پدیده های علمی تدوین شده است. روش شناسی این بررسی بر پایه سنت تحلیل پدیدارشناختی و بازخوانی شواهد پداگوژیک استوار است. نتایج این واکاوی نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از روایت گری تعاملی، با درگیرسازی هم زمان ساحت های شناختی، هیجانی و تخیلی کودک، فاصله میان نظریه و لمس تجربی را کوتاه می سازد. از رهگذر تبدیل شدن فراگیر از ناظر منفعل به کنشگر فعال تصمیم گیرنده در فرآیند داستان، فرضیه سازی طبیعی تقویت شده و یادگیری ماندگار حاصل می شود. مقاله در پایان پیشنهادهایی راهبردی برای بازطراحی محتوای درسی علوم و ارتقای شایستگی های طراحی روایت گری توسط آموزگاران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی تعاملی ، آموزش پدیده محور علوم ، ساختن گرایی ، درک عمیق مفهومی ، تعامل کلاسی