تاثیر استفاده از محتوای چندرسانه ای بر یادگیری دانش آموزان

گسترش فناوری های آموزشی و تغییر نیازهای یادگیرندگان موجب شده است که استفاده از محتوای چندرسانه ای به یکی از رویکردهای مهم در فرایند آموزش و یادگیری تبدیل شود. محتوای چندرسانه ای با ترکیب عناصر مختلفی مانند متن، تصویر، صوت، پویانمایی، ویدئو، نمودار و تعاملات دیجیتال، امکان ارائه مفاهیم آموزشی را در قالب هایی متنوع و جذاب فراهم می کند و می تواند فرایند پردازش، سازمان دهی و به کارگیری اطلاعات را برای دانش آموزان تسهیل کند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر استفاده از محتوای چندرسانه ای بر یادگیری دانش آموزان و شناسایی مهم ترین سازوکارها و شرایط موثر بر اثربخشی آن است. این پژوهش با رویکرد مروری و با استفاده از مطالعات علمی مرتبط با یادگیری چندرسانه ای، نظریه شناختی یادگیری چندرسانه ای و پژوهش های تجربی و فراتحلیلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که محتوای چندرسانه ای در صورت طراحی اصولی می تواند موجب افزایش درک مفاهیم، یادداری اطلاعات، یادگیری انتقالی، توجه و مشارکت دانش آموزان شود. همچنین استفاده از تصویر و نمودار در کنار متن، به کارگیری اصول نشانه گذاری، بخش بندی محتوا، هماهنگی زمانی و مکانی عناصر و حذف اطلاعات غیرضروری از عوامل موثر در افزایش اثربخشی محتوای چندرسانه ای هستند. در مقابل، استفاده افراطی از عناصر دیداری و شنیداری، پیچیدگی غیرضروری و طراحی نامناسب می تواند بار شناختی اضافی ایجاد کرده و فرایند یادگیری را مختل کند. بنابراین، اثربخشی محتوای چندرسانه ای بیش از آنکه به تعداد ابزارهای استفاده شده وابسته باشد، به کیفیت طراحی آموزشی و تناسب محتوا با ویژگی های شناختی و آموزشی دانش آموزان وابسته است.

کلیدواژه ها:

محتوای چندرسانه ای ، یادگیری دانش آموزان ، فناوری آموزشی ، یادگیری دیجیتال