نقش هوش هیجانی معلمان درمدیریت کلاس وبهبودتعامل معلم-دانش آموزش

کلاس درس محیطی اجتماعی–روانی و سرشار از تعاملات عاطفی است که هدایت موثر آن فراتر از دانش موضوعی و فنون آموزشی صرف، نیازمند شایستگی های عاطفی و اجتماعی معلم است. هدف از نگارش این مقاله، تحلیل و تبیین جایگاه هوش هیجانی (Emotional Intelligence) معلمان در پیش بینی سبک های مدیریت کلاس و کیفیت تعاملات پداگوژیک با دانش آموزان است. در این پژوهش با تکیه بر مدل های شناختی–هیجانی گلمن، بار-آن و چارچوب نظری کلاس اجتماعی–هیجانی جنینگز و گرینبرگ، چگونگی تاثیر خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی و مهارت های اجتماعی معلمان بر کاهش رفتار های چالش برانگیز دانش آموزان و تقویت جو روانی کلاس مورد بررسی قرار گرفت. یافته های حاصل از بررسی نظام مند شواهد نشان می دهد که معلمان با هوش هیجانی بالاتر تمایل بارزی به استفاده از سبک های مدیریت مقتدرانه (Authoritative) و ایجاد پیوندهای عاطفی امن داشته و کمتر دچار فرسودگی شغلی و واکنش های تنبیهی می گردند. در نقطه مقابل، ضعف در سواد هیجانی معلم بسترساز رفتارهای کژکارکردی کلاسی و گسست در رابطه دوسویه معلم–دانش آموز است. در انتها، پیامدهای کاربردی برای برنامه های ضمن خدمت فرهنگیان و آموزش معلمان پیشنهاد شده است

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، مدیریت کلاس درس ، تعامل معلم–دانش آموز ، خودتنظیمی هیجانی ، جو روانی کلاس ، فرسودگی شغلی.