ارتباط میان سواد دیجیتال معلمان ومیزان پذیرش ابزارهای هوشمنددرکلاس های درس

پژوهش حاضر با هدف بررسی همه جانبه ارتباط میان سواد دیجیتال معلمان و میزان پذیرش ابزارهای هوشمند در کلاس های درس به نگارش درآمده است. تحولات شتابان فناوری های آموزشی و ورود ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، بردهای هوشمند، سامانه های مدیریت یادگیری و بسترهای تعاملی به مدارس، نیازمند بازنگری در شایستگی های حرفه ای معلمان است. شیوه و روند اجرای این پژوهش مبتنی بر رویکرد توصیفی-تحلیلی و روش مروری نظام مند است که طی آن اسناد علمی، پژوهش های تجربی و چارچوب های نظری حوزه سواد دیجیتال و الگوهای پذیرش فناوری در بازه زمانی سال های اخیر مورد گردآوری، دسته بندی و سنتز انتقادی قرار گرفته اند. روند تحلیل یافته ها نشان می دهد که سواد دیجیتال صرفا یک مهارت فنی و ابزاری نیست، بلکه ساختاری چندبعدی شامل دانش پداگوژیکی دیجیتال، نگرش انتقادی، سواد اطلاعاتی و مدیریت داده ها را در بر می گیرد که به طور مستقیم باورهای معلمان درباره سودمندی درک شده و سهولت استفاده از فناوری را شکل می دهد. نتایج حاصل از واکاوی شواهد پژوهشی گویای آن است که ارتقای سطح سواد دیجیتال معلمان نه تنها مقاومت روان شناختی و اضطراب فناورانه آنان را به طور معناداری کاهش می دهد، بلکه با تقویت خودکارآمدی تدریس با ابزارهای هوشمند، تمایل رفتاری و یکپارچه سازی عملی این ابزارها را در فرایند یاددهی-یادگیری بهبود می بخشد. بنابراین، سیاست گذاری در نظام های آموزشی نیازمند گذار از تجهیز فیزیکی صرف به سمت توانمندسازی مستمر معلمان از طریق برنامه های رشد حرفه ای و پشتیبانی ساختاری و نهادی است.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال ، پذیرش فناوری ، ابزارهای هوشمند.کلاس درس