تبیین الگوی ساختاری توسعه استعدادهای شناختی دانش آموزان بر پایه فناوری های هوشمند آموزشی با نقش میانجی یادگیری خودتنظیم

توسعه توانایی های شناختی از جمله توجه، حافظه، استدلال، حل مسئله، تفکر خلاق و انعطاف پذیری ذهنی، یکی از هدف های مهم نظام آموزشی به شمار می آید. در شرایط گسترش فناوری های هوشمند در مدارس، بررسی چگونگی اثرگذاری این فناوری ها بر رشد شناختی دانش آموزان اهمیت زیادی دارد. فناوری های هوشمند آموزشی با فراهم کردن فرصت یادگیری شخصی سازی شده، ارائه بازخورد فوری، تحلیل عملکرد و تنظیم سطح دشواری فعالیت ها، می توانند پاسخ گوی بخشی از تفاوت های فردی دانش آموزان باشند. فناوری های هوشمند آموزشی می توانند با ارائه گزارش های پیشرفت، بازخوردهای متناسب و پیشنهادهای آموزشی فردی، زمینه تقویت این مهارت ها را فراهم کنند. دانش آموزانی که از سطح بالاتری از یادگیری خودتنظیم برخوردارند، می توانند از فرصت های ایجادشده به وسیله فناوری به شکل آگاهانه تر بهره ببرند و یادگیری خود را از حالت وابسته و منفعل به فرایندی فعال، مسئولانه و هدفمند تبدیل کنند. نوین آموزشی با بهبود کیفیت تعامل دانش آموز با محتوا، معلم و محیط یادگیری، می توانند در توسعه توانایی های شناختی و ارتقای عملکرد تحصیلی موثر باشند. همچنین، شواهد پژوهشی بر رابطه مثبت میان یادگیری خودتنظیم و توانایی های شناختی تاکید دارند. بر این اساس، انتظار می رود فناوری های هوشمند آموزشی افزون بر اثر مستقیم بر توسعه استعدادهای شناختی، از طریق تقویت یادگیری خودتنظیم نیز اثر غیرمستقیم و معناداری بر این متغیر داشته باشند. این الگو بر اهمیت توجه به فرایندهای درونی یادگیرنده در کنار امکانات فنی و آموزشی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

فناوری های هوشمند آموزشی ، استعدادهای شناختی ، یادگیری خودتنظیم ، دانش آموزان ، آموزش هوشمند